ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดก่อนหน้านี้ฮ่องเต้เหวินจึงทรงยินดีถึงเพียงนั้น
การที่อวิ๋นเจิงและพวกพ้องสร้างความชอบอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง ย่อมเป็นเหตุผลประการหนึ่ง
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ อวิ๋นเจิงทำตามคำแนะนำของจางซวี เล่นงานเป่ยหวนอย่างเจ็บแสบ
ถึงขั้นทำให้ปันปู้ ราชครูแห่งเป่ยหวน กระอักโลหิตด้วยความโกรธ
แต่กล่าวไปแล้ว หากเป็นพวกเขาที่อยู่ในฐานะของปันปู้ เกรงว่าก็คงโกรธจนกระอักโลหิตเช่นกัน
มอบม้าศึกให้ไปแล้ว แม้แต่ม้าคู่ใจของตนก็ยังส่งมอบให้!
สุดท้ายกลับไม่ได้ศพเหล่านั้นไปแม้แต่ศพเดียว
ไม่ถูกทำให้กระอักโลหิตจึงจะแปลก!
“ผู้อาวุโสจาง หลานชายของท่านไม่เลวเลย!”
“ฮ่า ๆ ผู้อาวุโสจาง คราวนี้คงไม่พูดแล้วกระมังว่าหลานชายไร้ประโยชน์?”
“เจ้าหนุ่มจางซวีเจ้าเล่ห์ไม่น้อย! ต่อไปข้าคงต้องระวังเขาไว้บ้างเสียแล้ว...”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ทุกคนต่างพากันหยอกเย้าจางหวย
เมื่อถูกทุกคนหยอกเย้า จางหวยก็ยินดีอย่างยิ่ง ทว่ากลับแสร้งวางท่าพลางกล่าวว่า “ทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะแล้ว จางซวีเจ้าคนไม่ได้เรื่องนั้น ในท้องไม่มีน้ำหมึกสักหยด มีแต่รู้จักค้าขาย...”
จางหวยยินดีนัก!
จางซวีไปซั่วเป่ยแล้วไม่ก่อเรื่อง!
กลับยังสร้างความชอบได้อีก!
ถึงกับทำให้ราชครูแห่งเป่ยหวนกระอักโลหิต!
ช่างทำให้เขาได้หน้า!
เจ้าคนไม่ได้เรื่องนี่ในที่สุดก็ทำให้เขาได้หน้าเสียที!
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่หุบไม่ลงบนใบหน้าของจางหวย อวิ๋นลี่ก็อดลอบด่าในใจไม่ได้
จางซวีบ้าบออะไรกัน!
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นฝีมือของเจ้าหกจอมเจ้าเล่ห์นั่น!
ไม่มีใครเข้าใจความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหกได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว!
เจ้าสารเลวนั่นเวลาเล่นงานผู้อื่น มีเล่ห์เหลี่ยมเป็นชุด ๆ!