นครหลวง
ฮ่องเต้เหวินทรงเป็นประธานในการประชุมขุนนางเช่นเดียวกับทุกวัน
ช่วงนี้พระอารมณ์ของฮ่องเต้เหวินดีไม่น้อย
เหล่าลิ่วคว้าชัยครั้งใหญ่ที่ซั่วเป่ย นำกำลังเข้าโจมตีเป่ยหวนจนย่อยยับด้วยความสูญเสียเพียงน้อยนิด
นี่นับเป็นศึกที่สะใจที่สุดเท่าที่ราชวงศ์ต้าเฉียนเคยมีต่อเป่ยหวน
ศึกครั้งนี้ยังถือเป็นการล้างแค้นให้เหล่าทหารซึ่งขนส่งเสบียงอยู่ที่เป่ยหยวนด้วย
ทำให้ทั่วทั้งต้าเฉียนได้ระบายโทสะออกมาอย่างสาสม!
ทว่า ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้พระองค์ปวดพระทัย
รางวัล!
อวิ๋นเจิงนำทัพคว้าชัยครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้ หากไม่พระราชทานรางวัล ย่อมฟังไม่ขึ้นจริง ๆ!
หลายวันมานี้ เซียวว่านโฉวและขุนพลคนอื่น ๆ ต่างทวงถามเรื่องรางวัลให้กองทัพของอวิ๋นเจิงอยู่หลายครั้ง
วันนี้ ขุนพลเฒ่าหลายคนก็ยกเรื่องนี้ขึ้นกล่าวในท้องพระโรงอีกครั้ง
ยามนี้ เหล่าขุนนางในราชสำนักถกเถียงกันวุ่นวายเรื่องปูนบำเหน็จแก่ผู้มีความชอบ
“มีความชอบแต่ไม่ให้รางวัล แล้วจะทำให้เหล่าทหารมีขวัญกำลังใจได้อย่างไร?”
“นั่นสิ อีกไม่นานราชสำนักของเราก็จะเปิดศึกเต็มกำลังกับเป่ยหวนแล้ว หากฝ่าบาทพระราชทานรางวัลแก่เหล่าทหารผู้มีความชอบในยามนี้ ย่อมช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้กองทัพเป่ยฝู่ได้อย่างยิ่ง!”
“เหลวไหล คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าควรให้รางวัล? แต่ผู้มีความชอบไม่น้อยล้วนเป็นทหารประจำจวนขององค์ชายหก หรือฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งพวกเขาเป็นขุนพลทั้งหมด? เช่นนั้นจะไม่กลายเป็นเรื่องวุ่นวายหรือ?”
“จริงด้วย! องค์ชายหกเป็นอ๋องจิ้งเป่ยแล้ว ยังจะพระราชทานตำแหน่งใดได้อีก? อย่างมากก็พระราชทานทองคำเงินทอง...”
เมื่อได้ฟังเหล่าขุนนางถกเถียงกัน ฮ่องเต้เหวินก็ได้แต่แย้มสรวลอย่างจนพระทัย