ภายใต้การนำทางของเถ้าแก่ พวกเขาก็มาถึงเรือนหลังหนึ่ง
เรือนหลังนี้มีขนาดไม่น้อย ทั้งยังมีเสียงเลื่อยไม้ดังมาเป็นระยะ
เถ้าแก่เคาะประตูเรือน พอเห็นบ่าวชายเปิดประตู ก็กล่าวว่า “รีบไปแจ้งคุณชาย บอกว่าตำหนักที่หกมาเยือน!”
ตำหนักที่หก?
เปลือกตาบ่าวชายกระตุก รีบคำนับแล้วกล่าวว่า “ขอองค์ชายหกรอสักครู่ ข้าน้อยจะไปแจ้งเดี๋ยวนี้”
อวิ๋นเจิงโบกมือ ส่งสัญญาณให้บ่าวชายรีบไป
บ่าวชายมิกล้าชักช้า รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าว
ไม่นานนัก ก็มีเสียงเกรี้ยวกราดอย่างยิ่งดังมาจากในเรือน
“ไป บอกเขาว่าคุณชายไม่อยู่!”
“ยามนี้แค่ได้ยินคำว่าองค์ชายหก คุณชายก็ขุ่นเคืองแล้ว พวกเจ้าฟังให้ชัด ต่อไปผู้ใดกล้าเอ่ยสามคำนี้ต่อหน้าคุณชาย หักเงินเดือนหนึ่งเดือน!”
“บอกให้ไปก็ไปสิ จะพูดมากไปไย...”
ดูท่าคำพูดของเถ้าแก่จะไม่ผิด เจ้าของเรือนผู้นี้อารมณ์ร้ายอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ฟังจากคำพูดของเขาแล้ว ดูเหมือนจะมีอคติต่ออวิ๋นเจิงไม่น้อย
อวิ๋นเจิงรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่จงใจพูดเสียงดังเช่นนี้ เพื่อให้ตนได้ยินโดยเฉพาะ
ไม่นานนัก บ่าวชายก็วิ่งออกมาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ฝืนใจกล่าวว่า “องค์ชายหก คุณชายของข้าน้อยบอกว่าเขาไม่อยู่...”
“...”
เมื่อได้ยินคำของบ่าวชาย อวิ๋นเจิงกับองครักษ์ทั้งสี่ต่างมีสีหน้ามืดครึ้ม
คุณชายของเจ้าไม่อยู่ แล้วจะพูดกับเจ้าได้อย่างไร?
เจ้าของเรือนเป็นคนประหลาด บ่าวชายผู้นี้ก็ประหลาดไม่แพ้กัน!
“ในเมื่อเขาไม่มาพบเปิ่นเตี้ยน เปิ่นเตี้ยนก็ไปพบเขาเอง!”