เย่จื่อกำลังตั้งครรภ์ นับเป็นข่าวมงคลอย่างยิ่งสำหรับจวนอ๋อง
ดังคำกล่าวของฮูหยินเสิ่น อวิ๋นเจิงกำลังจะออกศึกอีกครั้งในไม่ช้า การที่เย่จื่อตั้งครรภ์ในยามนี้จึงเป็นลางมงคล
แม้อวิ๋นเจิงจะไม่เชื่อเรื่องโชคลาง ทว่าในใจก็ยังยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ตนกำลังจะได้เป็นบิดาอีกครั้งแล้ว!
อีกทั้งเย่จื่อยังแตกต่างจากเสิ่นลั่วเยี่ยน
เสิ่นลั่วเยี่ยนอยากติดตามอวิ๋นเจิงออกรบ ความจริงแล้วนางไม่ได้อยากตั้งครรภ์
แต่เย่จื่อปรารถนาจะมีบุตรที่เป็นสายเลือดของพวกเขามาโดยตลอด
บัดนี้เย่จื่อตั้งครรภ์ ความปรารถนาของนางก็นับว่าสมหวังแล้ว
ท่ามกลางความยินดี อวิ๋นเจิงยังสั่งให้คนไปตามเฉินปู้มา
ครั้งนี้เย่จื่อหมดสติไปกะทันหัน เพราะทำงานหนักเกินไป
เขาต้องแบ่งเบาภาระของเย่จื่อ ให้เฉินปู้รับช่วงงานต่าง ๆ ที่อยู่ในมือของนาง จะปล่อยให้นางตรากตรำต่อไปไม่ได้
“มิได้ร้ายแรงอย่างที่ท่านคิดหรอก”
เย่จื่อเอนกายพักผ่อนอยู่บนเตียง ปล่อยให้อวิ๋นเจิงกุมมือของตนไว้ “ช่วงสองวันนี้ต้องจัดสรรเสบียงสิ่งของนานาชนิด อีกทั้งแต่ละพื้นที่ต่างเตรียมการเก็บเกี่ยวฤดูสารท งานหลายอย่างมาประดังกัน ข้าจึง...”
“เช่นนั้นก็ไม่ได้”
อวิ๋นเจิงตัดบทเย่จื่ออย่างเด็ดขาด “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ต้องพักผ่อนให้ดี งานในมือที่ควรมอบให้เฉินปู้ก็ส่งต่อให้เขา ส่วนเจ้าคอยดูภาพรวมก็พอ!”
“อวิ๋นเจิงกล่าวถูกแล้ว”
เมี่ยวอินช่วยเกลี้ยกล่อม “ยามนี้เจ้าเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นาน ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ หากทำงานหนักเกินไป อาจเสี่ยงแท้งได้”
เย่จื่ออ้าปากเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “อืม ข้าจะฟังพวกเจ้า ถึงอย่างไรไม่ช้าก็เร็วข้าต้องมอบอำนาจให้เฉินปู้อยู่แล้ว”