เมื่อเผชิญกับคำซักถามที่เปี่ยมโทสะของฮ่องเต้เหวิน อวิ๋นลี่ได้แต่ร้องคร่ำครวญอยู่ในใจไม่หยุด
เขาย่อมอยากกักตัวเหล่าลิ่วเจ้าสุนัขนั่นไว้!
แต่เจ้าสุนัขนั่นถึงกับนำทหารม้าเกราะหนักมาด้วย!
เขาอยากกักตัวอวิ๋นเจิง ก็ต้องมีโอกาสเสียก่อน!
หากเรื่องนี้ผิดพลาดขึ้นมา ชีวิตรัชทายาทอย่างเขาอาจรักษาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!
อวิ๋นเจิงไม่กล้าปลงพระชนม์เสด็จพ่อ แล้วจะไม่กล้าฆ่าเขาหรือ?
เมื่อครู่ตอนเจ้าสุนัขนั่นเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ กองทหารองครักษ์ของเขาก็รออยู่ด้านนอกโถงใหญ่
เห็นได้ว่าเจ้าสุนัขนั่นระแวดระวังพวกเขาอยู่ทุกขณะ
หากลงมือแล้วไม่สำเร็จ เรื่องนี้ก็ไม่มีทางแก้ไขอีกต่อไป!
“ทหารม้าเกราะหนักหรือ?”
สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เหวินพลันหม่นคล้ำ พระองค์คว้าถ้วยชาขึ้นมาฟาดพื้นอย่างแรง ก่อนตรัสเสียงต่ำด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ถึงกับซ่อนทหารม้าเกราะหนักไว้อีกกองหนึ่งหรือ? นำทหารม้าเกราะหนักมายังจวิ้นซื่อฟาง เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”
อวิ๋นลี่ตอบด้วยสีหน้าขมขื่น “เหล่าลิ่วกล่าวว่า นี่ก็เพื่อข่มขวัญคณะส่งตัวเจ้าสาวของเป่ยหวน ป้องกันไม่ให้คนในคณะฉวยโอกาสทำร้ายเสด็จพ่อกับกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
“เหลวไหล!” ฮ่องเต้เหวินกริ้ว “เห็นชัด ๆ ว่าเขาอาศัยคณะส่งตัวเจ้าสาวของเป่ยหวนมาข่มขู่เจ้าและเรา!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นลี่มีสีหน้าขมขื่น “ก่อนหน้านี้กระหม่อมคิดจะหาเหตุผลสกัดทหารม้าเกราะหนักของเขาไว้ด้านนอกเมือง แต่เหล่าลิ่วกลับฉวยโอกาสก่อเรื่อง ทั้งยังข่มขู่กระหม่อมว่า หากไม่มีทหารม้าเกราะหนักของเขา แล้วคนในคณะส่งตัวเจ้าสาวของเป่ยหวนก่อเรื่องขึ้นมา กระหม่อมต้องรับผิดชอบทั้งหมด...”