หลังจากทำให้อวิ๋นลี่อัดอั้นใจจนแทบระเบิด ในที่สุดพวกเขาก็เข้าเมือง
การมาถึงของอวิ๋นเจิงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวจวิ้นซื่อฟางเช่นกัน
ชาวจวิ้นซื่อฟางแทบทั้งหมดพากันออกมาต้อนรับสองข้างทาง ต่างอยากยลโฉมอ๋องจิ้งเป่ยผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ
เจียเหยาแง้มม่านรถม้าออกเล็กน้อย แล้วมองสำรวจด้านนอกเงียบ ๆ
นางไม่รู้ว่าจวิ้นซื่อฟางนับว่าเจริญรุ่งเรืองหรือไม่
แต่ใบหน้าของชาวจวิ้นซื่อฟางล้วนเปื้อนรอยยิ้ม
ดูคล้ายมีความภาคภูมิใจอยู่ด้วย
บางทีพวกเขาคงภาคภูมิใจที่ต้าเฉียนมีท่านอ๋องผู้เก่งกาจทั้งการรบและการศึกเช่นนี้กระมัง?
ใช่แล้ว!
บุกเบิกดินแดนใหม่ ออกรบครั้งเดียวก็ทำลายแคว้นได้!
เขานำทัพยึดครองแผ่นดินกว่าครึ่งให้ต้าเฉียน!
หากเป่ยหวนมีองค์ชายเช่นนี้ ชาวเป่ยหวนคงภาคภูมิใจเช่นกันกระมัง?
เฮ้อ!
นางจากมานานเพียงนี้แล้ว ไม่รู้ว่ากุ่ยฟางส่งเสบียงและปศุสัตว์เหล่านั้นให้ทัวฮวนกับพวกเขาหรือยัง
ยามนี้เป็นช่วงที่เป่ยหวนหนาวเหน็บที่สุด หากมีเสบียงเหล่านั้น ชาวเป่ยหวนคงผ่านพ้นฤดูหนาวได้ดีขึ้นมาก
หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่นางคาดไว้!
นี่คือสิ่งเดียวที่นางในฐานะองค์หญิงผู้สำเร็จราชการแทนจะทำเพื่อชาวเป่ยหวนได้แล้ว
เสด็จพ่อ หากดวงวิญญาณของพระองค์ยังคงรับรู้ หวังว่าพระองค์จะไม่ทรงตำหนิที่เจียเหยาไร้ความสามารถ
เจียเหยาพยายามอย่างสุดกำลังแล้ว…
เจียเหยาหลับตาลงเงียบ ๆ หยาดน้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านแก้มที่ซูบผอมลงเล็กน้อย
ระหว่างที่เจียเหยากำลังครุ่นคิดฟุ้งซ่าน รถม้าก็ค่อย ๆ หยุดลง
“องค์หญิง พวกเรามาถึงแล้ว เชิญเสด็จลงจากรถพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของฟู่เทียนเหยี่ยนดังมาจากด้านนอก
บัดนี้ฟู่เทียนเหยี่ยนรับบทเป็นกุ้ยโหยว ต้าหมิงอ๋องแห่งเป่ยหวน