เจียเหยาสามารถแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำต่อไปได้
ยิ่งกว่านั้น นางเกือบจะทำสำเร็จอยู่แล้ว
ในชั่วขณะที่อวิ๋นเจิงหันหลังจากไป นั่นหมายความว่าในใจเขาเริ่มเชื่อแล้วว่านางสูญเสียความทรงจำจริง
แต่ท้ายที่สุดเจียเหยาก็ไม่ได้แสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำต่อ
นางยังต้องเจรจากับอวิ๋นเจิงต่อไป ย่อมไม่อาจแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำไปตลอด
หากต้องแสร้งทำเช่นนั้นต่อไป นางก็สู้ไม่มาพบอวิ๋นเจิงเสียยังดีกว่า
“เงื่อนไขของข้าไม่เปลี่ยน”
อวิ๋นเจิงสงบใจลงอย่างรวดเร็ว “จะตกลงหรือไม่ก็ตอบมาให้ชัด! ข้าไม่มีใจจะยืดเยื้อกับเจ้าอีกแล้ว”
เจียเหยาจ้องอวิ๋นเจิงนิ่ง “เจ้าลองคิดถึงเรื่องที่ตนพูดไว้ดูสักหน่อยก็ได้”
“ไม่ต้องคิด”
อวิ๋นเจิงปฏิเสธโดยไม่ลังเล “พูดตามตรง ข้าก็อยากได้ตัวเจ้าอยู่บ้าง! แต่สำหรับข้า เจ้ายังไม่ได้มีค่าถึงเพียงที่เจ้าคิด ข้าเป็นคนเจ้าชู้ก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นลุ่มหลงจนเสียสติ”
“เช่นนั้นหรือ?”
เจียเหยาไม่ได้โกรธ กลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ “หากเจ้ายืนกราน ข้าก็ตกลงตามเงื่อนไขของเจ้า”
หืม?
อวิ๋นเจิงประหลาดใจ
สตรีผู้นี้เป็นอะไรกัน?
เพียงคืนเดียว เหตุใดจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้?
จู่ ๆ ก็เปิดจุดลมปราณเริ่นและตูทะลวงแล้วหรือ?
“ดีมาก!”
อวิ๋นเจิงเก็บงำความสงสัยในใจไว้ชั่วคราว “เจ้าตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว!”
“ข้าก็หวังว่านี่จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง”
เจียเหยาพยักหน้าเบา ๆ “ก่อนออกเดินทาง ข้ายังมีคำถามสุดท้ายที่อยากถามเจ้า”