“สังหาร!”
เสียงโห่ร้องสังหารกึกก้องสะเทือนฟ้า มาพร้อมเสียงกีบม้าที่ดังสนั่นไม่ขาดสาย
ทัพเป่ยฝู่รบชนะครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าหลายเท่า ขวัญกำลังใจก็ยังฮึกเหิมดุจสายรุ้ง
หากไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าพวกเขาได้เปรียบด้านกำลังพลอย่างเด็ดขาด
ฉื่อเหยียนมองทัพเป่ยฝู่ที่บุกเข้าโจมตีปีกข้างของกองทัพตนอย่างไม่หวั่นเกรง ในใจพลันเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมา
การกระทำเช่นนี้ของทัพเป่ยฝู่ หากไม่บ้าคลั่ง ก็ต้องมีแผนการลับ!
แต่เห็นได้ชัดว่าทัพเป่ยฝู่มิได้บ้าคลั่ง เพียงแต่มั่นใจในชัยชนะอยู่แล้ว!
ป่าทูโถว!
ท่ามกลางความหวาดหวั่น ฉื่อเหยียนมองเห็นป่าทูโถวที่อยู่ทางปีกข้างเป็นอันดับแรก
ทหารซุ่มโจมตี!
ในป่าทูโถวต้องมีทหารซุ่มโจมตีจำนวนมากแน่นอน!
เห็นได้ชัดว่ากองทัพศัตรูคิดจะร่วมมือกับทหารที่ซุ่มอยู่ในป่าทูโถว เข้าหนีบกองทหารม้าปีกข้างของพวกเขาจากทั้งสองด้าน!
ราวกับเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของฉื่อเหยียน ฝูงนกกลุ่มหนึ่งพลันแตกตื่นบินขึ้นจากป่าทูโถว พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า
รูม่านตาของฉื่อเหยียนหดวูบ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออีกแม้แต่น้อย
ถอนทัพ!
ต้องถอนทัพโดยเร็ว!
หากทหารปีกข้างถูกโจมตีขนาบจากทั้งสองด้าน ย่อมต้องบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก
เมื่อปีกข้างสูญเสียอย่างหนักแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวพวกเขา!
“สั่งการให้ทั้งกองทัพถอนทัพ!”
ฉื่อเหยียนตะโกนสุดเสียง
“อู้...”
เมื่อคำสั่งของฉื่อเหยียนถูกส่งออกไป เสียงแตรถอนทัพก็ดังก้องขึ้นทั่วสนามรบอย่างรวดเร็ว
เสียงแตรทุ้มต่ำและยาวนานแว่วไปถึงหูของทหารม้ากุ่ยฟางอย่างรวดเร็ว
ทหารม้ากุ่ยฟางที่กำลังบุกจู่โจมปีกขวาของทัพเป่ยฝู่ ต่างพากันติดตามแม่ทัพใหญ่เข้าประชิดกองกำลังของฉื่อเหยียน วกวนเป็นวงแล้วล่าถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว