เจ้ารับมือไม่ไหวหรอก ให้ข้าจัดการเองดีกว่า!
คำพูดของอวิ๋นเจิงจุดโทสะของเจียเหยาขึ้นมาทันควัน
“อวิ๋นเจิง!”
เจียเหยาดวงตาลุกวาวด้วยเพลิงโทสะ เอ่ยเสียงต่ำเปี่ยมไอสังหารว่า “ข้าไม่อยากเสียเวลาพูดกับเจ้า! หากเจ้าไม่ทิ้งมันเทศไว้ ต่อให้ต้องแลกด้วยการสูญเสียทั้งกองทัพ ข้าก็จะกักเจ้าไว้บนดินแดนเป่ยหวนของข้าให้ได้!”
โทสะอันไร้ที่สิ้นสุดแทบจะแผดเผาเจียเหยาให้มอดไหม้
เจียเหยารู้ดีว่าพวกนางยกทัพมาไกล กำลังรบย่อมถดถอยลง หากปะทะกับอวิ๋นเจิงและพวกซึ่งหน้า กองกำลังหนึ่งหมื่นนายของนางก็ไม่มีความมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะกำราบทัพของอวิ๋นเจิงได้
แต่ยามนี้นางไม่อาจใส่ใจเรื่องเหล่านั้นได้อีก
นางต้องชิงมันเทศกลับคืนมาให้ได้!
ตั้งแต่ทำศึกกับต้าเฉียนมาจนถึงบัดนี้ เป่ยหวนก็เสียหายหนักจนแทบสิ้นกำลัง
มันเทศเหล่านี้ให้ผลผลิตสูงอย่างน่าอัศจรรย์ หากเพาะปลูกเป็นวงกว้าง ย่อมช่วยให้เป่ยหวนฟื้นกำลังได้อย่างรวดเร็ว
มีเพียงฟื้นฟูกำลังได้แล้วเท่านั้น จึงจะล้างแค้นต้าเฉียนได้!
“หากเจ้ากล้าสู้ เปิ่นหวังก็จะสู้กับเจ้าจนถึงที่สุด!”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาอวิ๋นเจิง เขาตวาดถามเสียงดังว่า “เหล่าทหารกล้าต้าเฉียน กล้าประชันกับกองทหารม้าเหล็กเป่ยหวนหรือไม่?”
“สังหาร!”
“สังหาร!”
“สังหาร!”
ทหารม้าต้าเฉียนขานตอบอวิ๋นเจิงด้วยถ้อยคำสั้นกระชับที่สุด
เสียงของคนเกือบเก้าพันคนประสานเป็นหนึ่ง
ไอสังหารไร้ขอบเขตราวกับจะฉีกฟากฟ้าให้ขาดสะบั้น
เมื่อได้ยินเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร เจียเหยาก็พลันใจสั่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ต้าเฉียนทำศึกชนะต่อเนื่อง ขวัญกำลังใจจึงกำลังฮึกเหิมถึงขีดสุด
แล้วพวกนางเล่า?
พวกนางพ่ายแพ้ต่อเนื่อง อีกทั้งนางเพิ่งใช้กำลังบังคับยึดเผ่าของอ๋องเซียนซ้าย ขวัญกำลังใจของทั้งกองทัพจึงตกต่ำจนแทบไม่เหลือ