ยามพลบค่ำ ในที่สุดตู๋กูเช่อก็นำกำลังมาสมทบกับอวิ๋นเจิงและพวกเขา
ตู๋กูเช่อเองก็เป็นห่วงความปลอดภัยของอวิ๋นเจิง จึงระดมทหารม้าหนึ่งหมื่นนายอย่างเร่งด่วน ทั้งหมดออกเดินทางโดยสัมภาระเบา พักฟื้นกำลังอยู่ที่ชิงเปียนหลายชั่วยาม ครั้นฟ้ายังไม่สางก็เร่งเดินทางมาช่วยเหลืออวิ๋นเจิง
เมื่อทราบสถานการณ์ชัดเจนแล้ว อวิ๋นเจิงก็ถามทันทีว่า “พวกเจ้าเจอคนที่พาทหารบาดเจ็บของเรากลับไปหรือไม่?”
“เจอแล้ว”
ตู๋กูเช่อตอบว่า “ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย พวกเราเป็นเพียงกองหน้า ด้านหลังยังมีกองทัพใหญ่กำลังมุ่งมาทางนี้ กระหม่อมส่งคนไปแจ้งให้กองกำลังด้านหลังไปรับพวกเขาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี!”
อวิ๋นเจิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เขายังกลัวว่าคนกลุ่มนั้นจะถูกกองทัพศัตรูจับตัวไปเสียอีก!
อย่างไรเสีย พวกเขาก็เคลื่อนไหวอยู่ในถิ่นของกองทัพศัตรู หากจะบอกว่าไม่กังวลแม้แต่น้อย ย่อมเป็นไปไม่ได้
ตู๋กูเช่อยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวต่อว่า “จริงสิ ท่านอ๋อง พวกเราได้รับข่าวว่าป๋อลวน อ๋องเสียนขวา มีความเคลื่อนไหวบางอย่าง แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเกิดเรื่องใดขึ้นทางนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
กำลังของป๋อลวนก็มีความเคลื่อนไหวเช่นกันหรือ?
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ป๋อลวนอาจได้รับข่าวที่เจียเหยาบังคับรวบรวมชนเผ่าของอาลู่ไถแล้ว ความเคลื่อนไหวเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องปกติ พวกเราพักฟื้นกำลังสักหน่อย แล้วค่อยฉวยโอกาสยามเกิดความวุ่นวาย!”
ระหว่างนี้ยังส่งคนไปสืบได้ก่อนว่าเกิดเรื่องใดขึ้นทางป๋อลวน
สืบให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน!
ป๋อลวนเจ้าคนชั่วนี่ ทำให้เขาเสียอารมณ์เปล่า ๆ