ล่อให้อวิ๋นเจิงเป็นฝ่ายยกทัพเข้าโจมตีหรือ?
เปลือกตาเจียเหยากระตุกวูบ ก่อนเริ่มครุ่นคิดทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง แววคมกริบพลันปรากฏในดวงตาของเจียเหยา “อย่าว่าไป ความเป็นไปได้นี้มีอยู่จริง!”
ฉิวฉือกับแคว้นต้าเยวี่ยเข้าตรึงกำลังหลักของทัพเป่ยฝู่ ส่วนกุ่ยฟางส่งกองกำลังพิสดารอ้อมไปตัดเส้นทางถอยของทัพเป่ยฝู่ นี่เป็นแผนการศึกที่ไม่เลวเลย
ทว่าแผนนี้มีปัญหาร้ายแรงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือเส้นทางส่งเสบียงยาวเกินไป!
โดยเฉพาะฝ่ายกุ่ยฟาง!
แต่หากอวิ๋นเจิงเป็นฝ่ายยกทัพไปโจมตีฉิวฉือหรือแคว้นต้าเยวี่ย กุ่ยฟางก็สามารถเคลื่อนทัพจากเฉวียนหรงได้อย่างรวดเร็ว บรรลุเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ในการตัดเส้นทางถอยของทัพเป่ยฝู่ได้โดยไว
เช่นนี้ ไม่เพียงลดระยะเวลาการเดินทัพของพวกเขาลงได้อย่างมาก ทั้งยังย่นระยะทางส่งเสบียงให้สั้นลงด้วย
ส่วนเป้าหมายในการล้อมกำลังหลักของทัพเป่ยฝู่และโจมตีกองหนุนของทัพเป่ยฝู่ก็ยังบรรลุได้เช่นกัน
ที่สำคัญที่สุด แผนนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเป่ยหวนมากเกินไป
ขอเพียงอวิ๋นเจิงทำเช่นนี้ ไม่ว่าเป่ยหวนจะมีท่าทีอย่างไร เป้าหมายทางยุทธศาสตร์ของพวกเขาก็ลุล่วงได้
ส่วนแผนการก่อนหน้านี้พึ่งพาเป่ยหวนค่อนข้างมาก
ยิ่งเจียเหยาครุ่นคิด ก็ยิ่งเห็นว่าแผนนี้มีความเป็นไปได้สูง
ทว่ายิ่งคิด นางก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น
แม้การประลองของพวกเขาจะไม่ได้เกิดขึ้นในสนามรบ แต่อวิ๋นเจิงกลับมองเห็นสิ่งที่นางมองข้ามไป
นับดูแล้ว นางพ่ายแพ้อวิ๋นเจิงอีกครั้ง
อวิ๋นเจิงยกจอกสุราขึ้นจิบเล็กน้อย ทว่าสายตากลับจับจ้องเจียเหยา “เช่นนั้น บัดนี้เจ้ารู้แล้วหรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงถามว่าเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”