องค์ชายสี่?
เป็นองค์ชายสี่ผู้นี้อีกแล้วหรือ?
ข่าวที่พวกเขาสืบทราบมา เรื่องที่ฉิวฉือกับแคว้นต้าเยวี่ยระดมกำลังพลไปยังชายแดนของทั้งสองแคว้น ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับองค์ชายสี่ผู้นี้อยู่บ้าง
ถึงกับแผนล้อมจุดหนึ่งเพื่อล่อกำลังเสริม ก็เป็นฝีมือของคนผู้นี้ด้วยหรือ?
โหลวอี้!
อวิ๋นเจิงจดจำชื่อนี้ไว้
วันหน้าหากได้พบกันในสนามรบ เขาย่อมต้องประลองกับคนผู้นี้ให้ดี
แล้วจะถามเสียหน่อยว่า เฉิงเทียนเจ้านั่นกินอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือไร ต้าเฉียนกับแคว้นต้าเยวี่ยไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันสักหน่อย จะมาสอดมือยุ่งเรื่องของพวกเขาทำไม?
เขายังไม่คิดจะยกทัพตีแคว้นต้าเยวี่ยด้วยซ้ำ แคว้นต้าเยวี่ยกลับเป็นฝ่ายกระโดดออกมาเอง
โหลวอี้ผู้นี้ หากไม่ใช่คนมองการณ์ไกล
ก็เป็นคนสมองมีปัญหาโดยแท้
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังเจียเหยาอีกครั้ง “ในเมื่อเจ้าต้องการหารือกับข้าเป็นการส่วนตัว เจ้าคงมีความคิดบางอย่างกระมัง?”
“ข้าจะมีความคิดอะไรได้เล่า?”
เจียเหยาส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าเพียงมาบอกข่าวแก่เจ้า และดูว่าทางเจ้าเตรียมการไว้อย่างไร ในเมื่อมีอ๋องจิ้งเป่ยผู้เกรียงไกรในการศึกอยู่ ข้าไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากมาย เจ้าวางแผนอย่างไร ข้าก็ทำตามนั้น”
“ดี! เจ้าพูดเองนะ!”
อวิ๋นเจิงยิ้มบาง ๆ “เช่นนั้นให้พวกเจ้าส่งคนหนึ่งแสนออกไปตายก่อน เจ้าก็ทำตามนั้นเถิด!”
“เจ้า...”
ลมหายใจของเจียเหยาพลันถี่กระชั้น นางจ้องอวิ๋นเจิงด้วยความขุ่นเคืองและโมโห