หลังมื้ออาหาร อวิ๋นเจิงพาเจียเหยาไปยังทะเลสาบไป๋หลาง
ที่นั่นมิได้มีเพียงโรงเผาอิฐ ยังมีโรงงานผลิตถ่านรังผึ้งอีกด้วย
ผู้คนจำนวนมากที่อพยพมาจากเป่ยหวนล้วนถูกจัดให้ทำงานอยู่ที่นั่น
ตลอดช่วงที่ผ่านมา ที่นั่นค่อย ๆ ก่อตัวเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีขนาดไม่น้อย
“ท่านคิดจะสร้างเมืองใหม่กี่แห่ง?”
ระหว่างทางไปทะเลสาบไป๋หลาง จู่ ๆ เจียเหยาก็เอ่ยถามอวิ๋นเจิง
“ยามนี้ข้าคิดว่าจะสร้างสามแห่งก่อน!”
อวิ๋นเจิงมิได้ปิดบัง “ทว่า การสร้างเมืองมิใช่เรื่องง่าย ค่อย ๆ ทำไปทีละขั้นเถิด ที่จริงแล้ว สิ่งที่ข้าปรารถนาที่สุดคือไม่ต้องสร้างเมืองแม้แต่แห่งเดียว”
ไม่ต้องสร้างเมืองสักแห่งหรือ?
เจียเหยาลอบยิ้มขื่นในใจ
นางฟังออกถึงความนัยของอวิ๋นเจิง
จุดประสงค์หลักที่อวิ๋นเจิงสร้างเมือง ก็เพื่อควบคุมเป่ยหวน
หากเป่ยหวนยอมสวามิภักดิ์อย่างสิ้นเชิง และไม่มีวันคิดเป็นอื่นอีก เขาย่อมไม่จำเป็นต้องสร้างเมืองแม้แต่แห่งเดียว
แต่เรื่องเช่นนี้เป็นไปได้หรือ?
ย่อมเป็นไปไม่ได้!
ต่อให้นางกล่าวว่าเป่ยหวนจะไม่มีวันคิดเป็นอื่นอีก อวิ๋นเจิงก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี!
เพราะฉะนั้น การสร้างเมืองของอวิ๋นเจิงจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
นางถึงกับพอจะคาดเดาตำแหน่งคร่าว ๆ ของเมืองทั้งสามที่อวิ๋นเจิงคิดจะสร้างได้
เมื่อเมืองทั้งสามแห่งนี้สร้างเสร็จ อำนาจควบคุมดินแดนทางใต้ของทะเลทรายหวงซาของต้าเฉียนย่อมเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ผืนแผ่นดินแห่งนี้กำลังห่างไกลจากเป่ยหวนขึ้นทุกที
เจียเหยาทอดถอนใจไม่หยุดอยู่ในใจ ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้