สามวันต่อมา เซียวว่านโฉวเดินทางมายังซั่วฟางอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ คนที่อวิ๋นเจิงส่งออกไปได้ข่าวกรองที่แน่ชัดมาแล้ว
ภายในค่ายทหารเป่ยหวนทางใต้ของกองรักษาการณ์สุยหนิง มีไอเนื้อหอมลอยออกมาไม่ขาดสาย!
ดูท่าคงกำลังเร่งทำเสบียงแห้งกันอยู่
การคาดเดาของอวิ๋นเจิงน่าจะไม่ผิด
สิ่งที่เซียวว่านโฉวนำมาด้วย ยังมีคำสั่งทหารของเว่ยเหวินจง
เว่ยเหวินจงสั่งให้อวิ๋นเจิงทิ้งทหารชรากับทหารท้องถิ่นไว้รักษาซั่วฟางและช่องเขาหลางหยา ส่วนเขาให้นำกำลังรบทั้งหมดที่อยู่ใต้บังคับบัญชาไปรวมกับหยวนเลี่ยที่หุบเขาเลี่ยเฟิง และบุกโจมตีกองทัพเป่ยหวนทางใต้ของกองรักษาการณ์สุยหนิงก่อนเที่ยงวันในอีกเจ็ดวันข้างหน้า
หากไม่อาจเริ่มโจมตีได้ตรงเวลา จนทำให้เสียการทหาร ให้ตัดหัว!
เพื่อให้การบังคับบัญชาเป็นหนึ่งเดียว เว่ยเหวินจงยังมอบหมายให้เซียวว่านโฉวควบคุมกำลังของเขากับหยวนเลี่ยเป็นการชั่วคราว
เมื่อได้รับคำสั่ง อวิ๋นเจิงแทบอยากแทงเว่ยเหวินจงให้ตาย
ให้เซียวว่านโฉวมาบัญชาการกองทัพของพวกเขาเนี่ยนะ?
นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ!
บัดซบ!
เว่ยเหวินจงกำลังขัดขาเขาอย่างโจ่งแจ้ง!
ปัญหาคือเขายังกล่าวหาเว่ยเหวินจงว่าขัดขาไม่ได้ด้วย
อย่างไรเสีย เซียวว่านโฉวก็เป็นเสนาบดีกลาโหม ทั้งอาวุโสและตำแหน่งยังสูงกว่าเว่ยเหวินจงเสียอีก!
การให้เซียวว่านโฉวมาบัญชาการกำลังพลฝ่ายพวกเขา ย่อมอ้างได้เต็มปากว่าเป็นการช่วยเหลือพวกเขา!
ทว่าเมื่ออวิ๋นเจิงด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเว่ยเหวินจงอยู่ในใจจบแล้ว จึงรู้ว่าตนเข้าใจเว่ยเหวินจงผิดไป
เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของเว่ยเหวินจงเลยสักนิด!
เป็นเซียวว่านโฉวที่อาสาเอง!
เมื่อรู้ผลเช่นนี้ อวิ๋นเจิงก็ยิ่งหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
เซียวว่านโฉวมาบัญชาการทางฝั่งพวกเขา เขาก็เปิดเผยตัวตนไม่ได้ ทั้งยังฆ่าเซียวว่านโฉวทิ้งไม่ได้อีก
ช่างเถิด!