ค่ายใหญ่ของกองทัพเป่ยหวนฝ่ายขวา
เจียเหยาได้รับข่าวที่สายลับนำกลับมาเป็นคนแรก
กองทัพต้าเฉียนแนวติ้งเป่ยและเทียนหูเคลื่อนไหวแล้ว!
ทว่ากำลังเสริมที่ติ้งเป่ยส่งออกมามีไม่มาก คาดว่ามีเพียงหมื่นกว่าคน
เรื่องนี้เจียเหยาไม่แปลกใจแม้แต่น้อย
เว่ยเหวินจงรอบคอบเกินไป ย่อมทิ้งคนไว้ป้องกันติ้งเป่ยให้เพียงพอ เพื่อไม่ให้พวกเขาหันกลับมาโจมตีติ้งเป่ยกะทันหัน
แต่เว่ยเหวินจงคงนึกไม่ถึงเป็นแน่ว่าพวกเขาไม่สนใจติ้งเป่ยแม้แต่น้อย!
นางไม่มีทางโง่ถึงขั้นนำทัพไปโจมตีเมืองติ้งเป่ยที่มีกำแพงแข็งแกร่ง
กำลังเสริมจากแนวเทียนหูถึงกองรักษาการณ์จิ้งอันมีมากกว่าเล็กน้อย ราวสองหมื่นคน
เมื่อรวมกับทหารกองใหญ่กว่าสองหมื่นนายที่กองรักษาการณ์จิ้งอันน่าจะมีอยู่แล้ว กองทัพต้าเฉียนที่ไปจู่โจมกองทัพฝ่ายซ้ายของพวกเขาน่าจะมีเกือบหกหมื่นคน!
ทหารต้าเฉียนที่ฝึกฝนมาอย่างดีหกหมื่นนาย รับมือกับนักรบที่พวกเขาระดมมาเฉพาะกิจเพียงสามหมื่นกว่าคน ต้องกล่าวว่าเว่ยเหวินจงรอบคอบยิ่งนัก!
เจียเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวกับปันปู้ทันทีว่า “เว่ยเหวินจงน่าจะเน้นโจมตีลวง สั่งกองทัพฝ่ายซ้ายให้ตรึงกำลังหลักของศัตรูไว้ให้มากที่สุด หากศัตรูบุกเข้ามาเป็นขบวนใหญ่ ให้ถอยพลางรบ ขอเพียงคนส่วนใหญ่ถอยกลับถึงกู้เปียนได้ ข้าจะปูนบำเหน็จความชอบครั้งใหญ่ให้พวกเขา!”
ปันปู้ขมวดคิ้ว “องค์หญิงจะไม่ทำตามแผนเดิมแล้วหรือ?”
“ทำตามแผนเดิมไม่ได้แล้ว!”
เจียเหยาส่ายหน้า “กองทัพศัตรูมีอย่างน้อยห้าหกหมื่นนาย ส่วนทางเรามีนักรบที่ระดมมาเฉพาะกิจอยู่ที่นั่นเพียงสามหมื่นคน หากปะทะกันซึ่งหน้า ทางเราย่อมเสียเปรียบ! หากสามหมื่นคนนั้นถูกกวาดล้าง ต่อให้ทางเราชนะศึกใหญ่ ก็เป็นเพียงชัยชนะอันน่าอนาถ!”