ยามค่ำคืน อวิ๋นลี่เรียกขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่มาหารือกันอีกครั้ง ณ จวนองค์รัชทายาท
ทั้งสี่ต่างรู้ว่าอวิ๋นลี่ต้องการหารือเรื่องใด ในใจก็อดกลัดกลุ้มไม่ได้
เรื่องนี้ช่างยุ่งยากนัก
ไม่ว่าจะจัดการอย่างไรก็ดูไม่เหมาะสม
แม้พวกเขาเองก็อยากให้ทุกฝ่ายได้ประโยชน์ แต่กลับคิดหาหนทางที่ทำให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้
หารือกันครานี้ เกรงว่าจะลากยาวไปจนถึงยามสาม
พวกเขาล้วนมีอายุมากแล้ว พรุ่งนี้เช้ายังต้องเข้าประชุมราชสำนัก สังขารเช่นนี้คงทนทรมานไม่ไหวจริง ๆ
อวิ๋นลี่ไม่อ้อมค้อม เปิดประเด็นทันทีว่า “ที่เราเรียกพวกท่านมา ก็เพื่อหารือเรื่องหมินโจว พรุ่งนี้ในที่ประชุมราชสำนักย่อมต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาอภิปราย แต่ก่อนถึงเวลานั้น พวกเราควรมีแนวทางคร่าว ๆ ไว้ก่อน แล้วค่อยหารือกันให้ละเอียดอีกครั้ง...”
กล่าวจบ อวิ๋นลี่ก็เล่าแผนการที่ฮ่องเต้เหวินเสนอแก่ตนให้ฟัง
“องค์รัชทายาท เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด!”
“ใช่แล้ว! สุขภาพของฝ่าบาทเป็นเช่นนี้ จะเสด็จไปบัญชาการรบที่ซั่วเป่ยได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!”
“หากองค์รัชทายาทใช้วิธีนี้ เหล่าขุนนางทั้งราชสำนักจะมองพระองค์เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“องค์รัชทายาท...”
อวิ๋นลี่เพิ่งกล่าวถึงแผนคร่าว ๆ ยังไม่ได้เล่าถึงความลำบากพระทัยของฮ่องเต้เหวิน ขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่ก็พากันเอ่ยทัดทานขึ้นมา
“พอแล้ว!”
อวิ๋นลี่กดมืออย่างปวดศีรษะ “เรารู้ว่าเรื่องนี้ทำไม่ได้เสด็จพ่อก็ตรัสแล้วว่าพระองค์มีใจแต่ไร้กำลัง เราเล่าแผนของเสด็จพ่อให้พวกท่านฟัง ก็หวังว่าจะช่วยให้ทุกท่านมีแนวคิดใหม่ ๆ บ้าง...”
ขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่คิดว่าเขาเป็นเด็กที่ไม่รู้อะไรเลยหรือไร?