อวิ๋นลี่กำลังกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง
เดิมทีเรื่องนี้ควรจัดการได้ไม่ยาก ทว่าเจ้าคนชั่วนั่นกลับจับจุดอ่อนของราชสำนักและฮ่องเต้เหวินไว้ได้ ทำให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบอย่างยิ่ง
เขาถึงกับสงสัยว่าเจ้าคนชั่วนี่วางแผนไว้ก่อนแล้ว คงรอให้ราชสำนักมาติดกับอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก
เมื่อได้ฟังอวิ๋นลี่เล่ารายละเอียด คิ้วของฮ่องเต้เหวินก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “เจ้าลูกอกตัญญูคนนี้ ช่างสร้างปัญหาใหญ่ให้ราชสำนักเสียจริง! เอาตามตรง เราก็หวังให้เขานำเสบียงเงินทองเหล่านั้นไปตีราชวงศ์หลีอยู่หรอก แต่เจ้าลูกอกตัญญูหาใช่คนที่รับมือได้ง่าย ไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปเขาจะทำเช่นไร...”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นลี่ถอนหายใจตาม “กระหม่อมเองก็มีเรื่องให้กังวลมากมาย จึงตัดสินใจไม่ลงเสียที ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรจึงจะดีพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เหวินทรงล้าพระทัยอยู่บ้าง จึงยกพระหัตถ์นวดขมับ “ขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่หารือกันแล้ว ยังคิดหาวิธีที่ทำให้ทุกฝ่ายพอใจไม่ได้หรือ?”
วิธีที่ทำให้ทุกฝ่ายพอใจหรือ?
อวิ๋นลี่ได้แต่ยิ้มขื่นในใจ
หากมีวิธีที่ทำให้ทุกฝ่ายพอใจจริง เขาคงไม่มาหาฮ่องเต้เหวินถึงที่นี่
“เฮ้อ...”
เมื่อเห็นอวิ๋นลี่นิ่งเงียบ ฮ่องเต้เหวินก็ถอนพระทัยยาว “เรามีวิธีทำลายแผนกลอุบายของเขาอยู่ แต่เสียดาย... เฮ้อ...”
ตรัสจบแล้ว ฮ่องเต้เหวินก็ถอนพระทัยอีกครั้งไม่หยุด
ทว่าเมื่อได้ฟังพระดำรัสของฮ่องเต้เหวิน อวิ๋นลี่กลับประหนึ่งคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้
เสด็จพ่อมีวิธีจริงหรือ?
หากทำลายแผนกลอุบายของเจ้าคนชั่วนั่นได้ เขาคงยิ้มจนตื่นจากฝันเป็นแน่!
“เสด็จพ่อมีแผนการอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
อวิ๋นลี่เอ่ยถามอย่างร้อนใจ