ภายในถ้ำ ใบหน้าคุ้นเคยสองใบปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของเขา
เมี่ยวอิน!
หมิงเยว่!
ยามนี้ เมี่ยวอินกับหมิงเยว่นั่งพิงอยู่ข้างเสิ่นลั่วเยี่ยน ทั้งคู่มองอวิ๋นเจิงด้วยรอยยิ้ม
บนพื้นยังมีคนกลุ่มหนึ่งนอนเกลื่อนกลาดอยู่
“ข้า...”
มุมปากอวิ๋นเจิงกระตุกเล็กน้อย แทบจะกระโดดขึ้นมาสบถด่าบรรพบุรุษ
ดีนัก!
เขาก็นึกอยู่ว่าเหตุใดตัวการข้างในถึงไม่พูดไม่จา!
ที่แท้กลับเป็นพวกนางสองคน!
พวกนางช่างเก่งกาจเสียจริง!
เพียงสองคนกลับทำให้พวกเขามากมายหวาดระแวงราวกับเผชิญศัตรูร้าย
“คิก...”
เห็นอวิ๋นเจิงกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ทั้งสองสาวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“หัวเราะอะไรกัน! รีบแก้มัดคนเสีย!”
อวิ๋นเจิงถลึงตาใส่ทั้งสองอย่างดุดัน ก่อนตะโกนไปยังคนที่อยู่นอกถ้ำว่า “พอแล้ว ไม่ต้องตื่นตระหนกกัน เป็นพวกเดียวกัน แค่หยอกล้อกันเล่น!”
พวกเดียวกัน?
หยอกล้อกันเล่น?
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง คนที่อยู่นอกถ้ำต่างพากันอึ้งงัน
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
คนกลุ่มนี้จับพระชายาไป ที่แท้หยอกล้อกันเล่นอย่างนั้นหรือ?
มีใครหยอกล้อกันเช่นนี้ด้วยหรือ?
เกาเหอรีบนำคนวิ่งเข้ามา
เมื่อเห็นเมี่ยวอินกับหมิงเยว่ เขาก็ชะงักงันอยู่กับที่เช่นกัน
เห็นสีหน้าตะลึงงันของพวกเขา ทั้งสองสาวก็หัวเราะจนตัวโยน
“หยุดหัวเราะได้แล้ว ระวังหัวเราะจนชัก!”
อวิ๋นเจิงถลึงตาใส่ทั้งสอง ก่อนเร่งเร้าอีกครั้ง “รีบแก้มัดคนเสีย!”
“ข้าไม่กล้าแก้หรอก”
เมี่ยวอินยิ้มแย้ม “หากข้าแก้มัดนางตอนนี้ นางคงได้สู้ตายกับข้าแน่ เจ้าแก้เองเถิด!”