จากคำบอกเล่าของเมี่ยวอิน ในที่สุดอวิ๋นเจิงก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
พวกเขาออกจากเมืองหลวงไปก่อนหนึ่งวัน ส่วนฮูหยินเสิ่นกับคนอื่น ๆ ออกเดินทางในเช้าวันที่สาม
เดิมทีพวกนางตั้งใจจะไปพร้อมกับฮูหยินเสิ่น แต่ฮูหยินเสิ่นกลับให้พวกนางออกเดินทางก่อน เพื่อเร่งตามอวิ๋นเจิงกับพวกให้ทันโดยเร็ว แล้วแจ้งข่าวว่าพวกฮูหยินเสิ่นออกจากเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย จะได้ให้อวิ๋นเจิงกับพวกคลายกังวล
อวิ๋นเจิงกับพวกออกเดินทางก่อนสองวันก็จริง แต่พวกเขามีสัมภาระและเสบียงติดตามมาด้วย ต่อให้เดินทางรวดเร็วเพียงใดก็ไปได้ไม่ไกลนัก
ส่วนเมี่ยวอินกับหมิงเยว่กลับมีม้าคนละตัว
พวกเขาออกจากอู่หยางในวันแรก เมี่ยวอินกับหมิงเยว่ก็ตามมาถึงอู่หยางในวันที่สอง
ทั้งสองได้ยินเรื่องที่พวกเขากวาดล้างโจรระหว่างทาง จึงตัดสินใจอ้อมไปอีกเส้นทาง เพื่อไปถึงหุบเขาร้อยบุปผาก่อนอวิ๋นเจิงกับพวก
แต่แรกพวกนางเพียงคิดจะมอบความประหลาดใจให้อวิ๋นเจิงกับพวกเท่านั้น
ทว่าพอมาถึงหุบเขาร้อยบุปผา กลับถูกโจรกลุ่มเล็ก ๆ ที่ยึดพื้นที่อยู่ที่นี่จับตามองเข้า
โจรเหล่านั้นย่อมมิใช่คู่มือของพวกนาง ถูกซ้อมเสียจนร้องหาบิดามารดา
เมี่ยวอินเองก็เพิ่งคิดหยั่งเชิงอวิ๋นเจิงขึ้นมาในตอนนั้น
เดิมทีนางคิดจะจับลูกน้องของอวิ๋นเจิงมาสักสองสามคน เพื่อหยั่งเชิงเขา
ใครจะคิดว่าเสิ่นลั่วเยี่ยนจะเดินเข้ามาหาเองถึงที่
เรื่องราวหลังจากนั้นจึงเป็นเช่นนี้
เมื่อเข้าใจต้นสายปลายเหตุ อวิ๋นเจิงก็อดลอบโล่งใจไม่ได้
ยังดีที่คราวนี้คนที่หยั่งเชิงเขาคือเมี่ยวอิน
หากเป็นโจรชั่วช้าพวกนั้นจริง ๆ เสิ่นลั่วเยี่ยนคงเคราะห์ร้ายแล้ว