ไม่รู้เนื้อรู้ตัว เวลาก็ล่วงเลยไปอีกหลายวัน
ด้วยส่งสายสืบออกไปเป็นจำนวนมาก เจียเหยาจึงล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของกองทัพต้าเฉียนทั้งสองสายได้
เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพเป่ยฝู่ที่กำลังบุกมา เจียเหยาก็หลุดพ้นจากสภาพตื่นตระหนกสับสนก่อนหน้านี้
บัดนี้ ต่อให้หวาดกลัวก็ไร้ประโยชน์แล้ว
โชคดีที่กุ่ยฟางเข้าใจหลักการที่ว่าหากริมฝีปากถูกทำลาย ฟันย่อมหนาวเหน็บ จึงตอบตกลงส่งทหารมาแล้ว
ยามนี้ กองกำลังหนึ่งหมื่นเก้าพันนายที่เหออาซูนำทัพ ขอเพียงตรึงข้าศึกในระเบียงตะวันตกแห่งทะเลทรายไว้ก็พอ
เดิมทีเจียเหยาคิดจะถอนทหารชั้นยอดเก้าพันนายกลับมาเสริมกำลังที่ระเบียงโม่ตง แต่หลังพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว นางก็ยังล้มเลิกความคิดนี้
จะหวังพึ่งกุ่ยฟางทั้งหมดไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น อย่างไรพวกเขาก็ต้องแสดงให้กุ่ยฟางเห็นกำลังของตนบ้าง
หากส่งทหารที่แม้แต่เกราะยังสวมไม่ครบออกไป กุ่ยฟางย่อมไม่พอใจเป็นแน่
ช่างเถิด!
เอาตามนี้แล้วกัน!
เมื่อกองทัพกุ่ยฟางมาถึง โอกาสเอาชนะกองทัพปีกซ้ายของศัตรูก็น่าจะมีไม่น้อย
ขอเพียงกำราบทัพฝ่ายหนึ่งได้ เมื่ออีกฝ่ายได้รับข่าว ก็น่าจะเลือกถอยทัพ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าคนเจ้าเล่ห์อย่างอวิ๋นเจิงอยู่ในกองทัพสายใดกันแน่
หากอวิ๋นเจิงอยู่ในทัพปีกซ้าย ผลลัพธ์คงคาดเดาได้ยากจริง ๆ!
หลังปะทะกับอวิ๋นเจิงมาหลายครั้ง นางยอมรับว่าแท้จริงแล้วตนถูกโจมตีจนสิ้นความมั่นใจ
ขณะที่เจียเหยาก้มหน้าครุ่นคิด โม่รื่อเกินก็เดินเข้ามา
“กราบทูลองค์หญิง สายสืบนำข่าวล่าสุดกลับมาแล้ว!”
“ว่ามา!”
“ยามกองทัพศัตรูลำเลียงเสบียง ทหารแบ่งกลุ่มกันออกไปเลี้ยงม้าในบริเวณใกล้เคียง เหลือเพียงทหารม้าส่วนหนึ่งคุ้มกันขบวนเสบียงให้เดินทางต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”