การเคลื่อนทัพของอวิ๋นเจิงและพวกเป็นไปอย่างเชื่องช้า
ช่วยไม่ได้ เมื่อบรรทุกเสบียง ต่อให้มีล่อม้าจำนวนมากช่วยขนส่ง ก็ยากจะเคลื่อนทัพให้รวดเร็วได้
ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งมุ่งขึ้นเหนือเข้าไปในดินแดนเป่ยหวน พื้นที่ก็ยิ่งขรุขระเป็นเนินสูงต่ำ
ยังดีที่เนินเขาเตี้ย ๆ เหล่านั้นไม่ได้ทอดตัวเชื่อมต่อกัน
มิฉะนั้น การลำเลียงเสบียงคงลำบากไม่น้อย
ทว่าการเคลื่อนทัพเชื่องช้าก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายไปเสียทั้งหมด
พวกเขาสามารถแบ่งกำลังออกไปต้อนม้าเลี้ยงสัตว์ในพื้นที่ห่างไกลได้
ทำเช่นนี้ย่อมช่วยลดการสิ้นเปลืองหญ้าแห้งลงได้มาก อีกทั้งยังเปิดโอกาสให้กองทัพศัตรูเข้าจู่โจมพวกเขา
แต่ทั้งสองฝ่ายยังอยู่ห่างกันเกินไป โอกาสที่ศัตรูจะยกมาจู่โจมจึงมีไม่มาก
พวกเขาทำได้เพียงเพิ่มความระมัดระวัง คอยป้องกันการโจมตีจากกองทัพศัตรู
ระหว่างเคลื่อนทัพ ม้าเร็วตัวหนึ่งก็ตรงเข้ามารายงานอย่างรวดเร็ว
“กราบทูลท่านอ๋อง พวกเราปะทะกับสายสืบของเป่ยหวนห่างออกไปทางเบื้องหน้าสิบห้าลี้ เพียงพบหน้ากันชั่วครู่ ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ...”
“จงสืบต่อไป!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หน่วยสอดแนมรับคำสั่งแล้วจากไป
สายสืบของทั้งสองฝ่ายพบหน้ากันแต่ไม่ลงมือ เป็นเรื่องปกติยิ่ง
อวิ๋นเจิงมองตามหน่วยสอดแนมที่จากไป พลางส่ายหน้าแล้วยิ้มกับตนเอง “ดูท่าเจียเหยาจะเริ่มเตรียมศึกอย่างจริงจังแล้ว!”
เมี่ยวอินกล่าวอย่างเอือมระอา “หากพวกเขาไม่เตรียมศึกอย่างจริงจัง จะรอให้ท่านสังหารคนของพวกเขาจนหมดหรือ?”
“พวกเขาเลือกยอมจำนนก็ได้นี่!”
อวิ๋นเจิงกล่าวพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย