ยามบ่าย สวีฉือฝู่เพิ่งจัดการธุระเสร็จ กำลังเตรียมกลับจวนไปพักผ่อนให้เต็มที่ อวิ๋นลี่ก็ส่งคนมาแจ้ง เรียกตัวเขาไปหารือเรื่องที่จวนองค์รัชทายาท
แม้สวีฉือฝู่จะเหนื่อยล้า แต่เมื่ออวิ๋นลี่เรียก เขาก็จำต้องไป
เขารู้ว่าอวิ๋นลี่เรียกพบ ย่อมเป็นเพราะเรื่องทางเมืองจินผู่ในหยวนโจว
เรื่องนี้ทำให้สวีฉือฝู่ปวดหัวไม่น้อย
นี่คือผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากการลดทอนอำนาจของตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ เขาเองก็ไม่มีวิธีรับมือที่ดีนัก
ทั้งต้องการให้ตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่รับใช้ราชสำนัก ทั้งยังหาทางลดทอนอำนาจของพวกเขา แล้วคนอื่นจะไม่ต่อต้าน หรือจะยื่นคอรอให้ราชสำนักฟันอย่างนั้นหรือ?
เรื่องเดียวที่น่ายินดีคือ ตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่เหล่านั้นยังรู้จักประมาณตน ไม่ถึงกับแตกหักกันโดยตรงและยกทัพก่อกบฏ
ที่จริงเขาไม่เห็นด้วยกับการลดทอนอำนาจของตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่
แต่ไม่ว่าฝ่าบาทหรือองค์รัชทายาทต่างก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะลดทอนอำนาจของพวกเขา เขาจึงไม่อาจสั่นคลอนความมุ่งมั่นของฝ่าบาทและองค์รัชทายาทได้
เขาเพียงหวังว่าราชสำนักจะหาจุดสมดุลได้
ลดทอนอำนาจของตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ บรรลุเป้าหมายของราชสำนัก ทั้งไม่ทำให้พวกเขาเดือดดาลจนถึงขั้นแตกหัก
ทว่าแนวคิดนี้พูดง่าย แต่ลงมือทำยากยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสวรรค์
ไม่นานนัก สวีฉือฝู่ก็มาถึงจวนองค์รัชทายาท
ต่างจากที่สวีฉือฝู่คาดไว้ ดูเหมือนอารมณ์ของอวิ๋นลี่จะไม่ย่ำแย่ ใบหน้ายังประดับรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี
เมื่อเห็นเช่นนั้น สวีฉือฝู่ก็อดสงสัยไม่ได้
หรืออวิ๋นลี่จะคิดวิธีรับมือกับตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ในจินผู่ได้แล้ว?