ทางซาเจีย
“เรียนท่านแม่ทัพ กองทัพศัตรูแตกพ่ายตลอดแนว กองกำลังของเรากำลังไล่ล่ากองกำลังที่เหลือของพวกมัน!”
อวี๋ซื่อจงได้รับรายงานจากกองทัพแนวหน้า
“ดี!”
แววเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาของอวี๋ซื่อจง เขาถามว่า “ไอ้สารเลวกาลุนเล่า จับตัวได้หรือไม่?”
เขาแค้นกาลุนเข้ากระดูกดำ
หากปีก่อนกาลุนมิได้นำกำลังเผ่าซีปัวเข้าโจมตีพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ต่อให้พ่ายศึก ความสูญเสียก็คงไม่หนักหนาถึงเพียงนั้น
เดิมที เป้าหมายแรกของศึกนี้คือทำลายกองทัพศัตรูสี่หมื่นนายที่ตั้งรับพวกเขาอยู่
ทว่าเมื่อหลายวันก่อน กองทัพสี่หมื่นนายนั้นกลับถอนกำลังไปโดยตรง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า กองทัพอีกหลายสายของพวกเขาคงสร้างภัยคุกคามใหญ่หลวงแก่ศัตรู จนอีกฝ่ายจำต้องถอนกำลังสี่หมื่นนายไปเพิ่มกำลังรับมือภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า
เมื่อกองกำลังสี่หมื่นนายถอนทัพไป เป้าหมายแรกของพวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นกลืนกินเผ่าซีปัว และจับเป็นไอ้สารเลวกาลุน!
พวกเขาจะตัดหัวสุนัขของกาลุนมาเซ่นธงรบ
“ยังจับไม่ได้”
ทหารที่มาส่งข่าวตอบว่า “กาลุนนำกำลังไม่ถึงห้าร้อยนายหลบหนีไปแล้ว”
“ไอ้สารเลวนี่หนีไวเสียจริง!”
อวี๋ซื่อจงขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง ก่อนสั่งการทันที “ส่งคำสั่งให้ฮั่วกู้ กวาดล้างข้าศึกที่เหลือของเผ่าซีปัวโดยเร็ว ผู้ใดไม่ยอมจำนนให้สังหารทั้งหมด! สั่งฮั่วกู้ ลู่ซิง และจั่วเริ่น นำกำลังมุ่งหน้าไปทางนครหลวงซีฉวีทันที เพื่อรวบรวมเสบียงให้กองทัพใหญ่ที่จะตามมาภายหลัง!”
“รับคำสั่ง!”
ทหารส่งคำสั่งรับบัญชาแล้วจากไปทันที
“ท่านแม่ทัพอวี๋ ทำเช่นนี้จะไม่...ไม่เหมาะหรือ?”