มุมปากฉินลิ่วก่านกระตุกไม่หยุด สายตาที่มองอวิ๋นเจิงก็แปลกพิกล
ไอ้เด็กสารเลวนี่ ถึงกับคิดใช้วิธีเช่นนี้เพื่อให้ได้เสบียงอย่างนั้นหรือ?
แต่จะว่าไป วิธีนี้ช่างเป็นวิธีที่ดีจริง ๆ!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทจะยอมหรือไม่
“ตามเหตุผลแล้ว เขาย่อมไม่ควรยอมแน่”
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าว “อย่างไรเสีย การส่งเสบียงมาให้พวกเรา ก็เท่ากับเลี้ยงเสือไว้ให้เป็นภัยต่อเขา! แต่ข้าคิดว่า ต่อให้ต้องเลี้ยงเสือไว้ให้เป็นภัย เขาก็คงไม่อยากเสียตำแหน่งองค์รัชทายาทไปกระมัง? หากเว่ยเหวินจงซัดทอดเขาขึ้นมา อย่าว่าแต่ตำแหน่งองค์รัชทายาทเลย แม้แต่ชีวิตน้อย ๆ ของเขาก็อาจรักษาไว้ไม่ได้!”
ฉินลิ่วก่านได้ยินดังนั้นก็เงียบงันไปอีกครั้ง
จริงด้วย!
เลี้ยงเสือไว้ให้เป็นภัย ก็เพียงเลี้ยงเสือไว้ตัวหนึ่งเท่านั้น!
ภายหน้าก็ยังมีโอกาสฆ่ามันได้!
แต่หากองค์รัชทายาทไม่ยอม แล้วเว่ยเหวินจงซัดทอดเขาขึ้นมา ผลที่ตามมาย่อมไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับไหว!
“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนั้นหรือว่าเว่ยเหวินจงจะซัดทอดเขา?”
ฉินลิ่วก่านส่งเสียงฮึดฮัด “หากข้าเป็นเว่ยเหวินจง ต่อให้ตายก็ไม่มีวันซัดทอดองค์รัชทายาท! อย่างไรข้าก็ต้องตายอยู่แล้ว เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้าเรื่องนี้ด้วย?”
“เรื่องนี้มิใช่ปัญหาว่าเว่ยเหวินจงจะซัดทอดองค์ชายสามหรือไม่” อวิ๋นเจิงส่ายหน้า ยิ้มกล่าว “แต่เป็นปัญหาว่าองค์ชายสามกังวลหรือไม่ว่าเว่ยเหวินจงจะซัดทอดเขา! แล้วองค์ชายสามจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเว่ยเหวินจงจะไม่ซัดทอดเขา? เขากล้าเดิมพันกับข้าหรือ?”
“นี่...”
ฉินลิ่วก่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดไม่ออกในทันใด
เหลวไหล!
องค์รัชทายาทย่อมไม่กล้าเดิมพันแน่!
สำหรับองค์รัชทายาทแล้ว มีเพียงเมื่อเว่ยเหวินจงตายสนิท เขาจึงจะวางใจได้!
หากเขาต้องการให้เว่ยเหวินจงตาย ก็ต้องช่วยอวิ๋นเจิงเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้ ให้ฮ่องเต้ส่งเสบียงให้กองทัพเป่ยฝู่ต่อไป!