เจียเหยาไม่ได้สั่งให้ทหารม้าหนึ่งพันนายบุกเข้าไปยิงธนูโดยตรง
นางเพียงส่งหน่วยเล็กห้าสิบนายออกไปยิงธนูหยั่งเชิงก่อน
เดิมทีธนูของพวกเขายิงได้ไกลกว่าธนูในมือทหารเหล่านั้นของแคว้นหลีอยู่แล้ว เมื่ออาศัยความเร็วจากการควบม้าพุ่งเข้าใส่ ลูกธนูของพวกเขายิ่งพุ่งไปได้ไกลกว่าเดิม
หลังทหารม้าห้าสิบนายระดมยิงธนูไปหนึ่งระลอก เสียงร้องโหยหวนพลันดังขึ้นจากขบวนทัพศัตรู
แต่ไม่นานนัก กองทัพศัตรูก็เปิดฉากโต้กลับ
“ฟิ้ว ฟิ้ว...”
ห่าธนูระลอกหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่หน่วยทหารม้าห้าสิบนาย
เวลานี้ ทหารม้าที่เพิ่งยิงธนูระลอกหนึ่งเสร็จเริ่มถอยร่นแล้ว
แม้ห่าธนูจากกองทัพศัตรูจะพุ่งเข้ามา แต่มีเพียงทหารม้านายเดียวที่วิ่งช้ากว่าผู้อื่น ถูกยิงเข้าที่แผ่นหลัง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า มุมปากของเจียเหยาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
การยิงธนูระลอกนี้ของศัตรูเผยระยะยิงของธนูออกมาโดยตรง
“สั่งให้คนหนึ่งพันนายนั้นบุกเข้าไปทั้งหมด!”
เจียเหยาสั่งการอย่างรวดเร็ว พร้อมกำชับว่า “บอกพวกเขาให้กะระยะกลับตัวกันเอง ผู้ใดควบม้าพ้นลูกธนูที่ตกเกลื่อนพื้นของศัตรูไป ก็จงเอาตัวรอดให้ดี!”
“รับบัญชา!”
ทหารส่งสารรีบไปถ่ายทอดคำสั่ง
ไม่นาน ทหารม้าหนึ่งพันนายก็ควบม้าร้องตะโกนบุกเข้าหาแนวหน้าของศัตรู
เมื่ออยู่ในระยะเหมาะสม คนทั้งหนึ่งพันก็ขึ้นสายธนูพร้อมยิง แล้วปล่อยลูกธนูในมือออกไป
ทันทีที่ยิงธนูเสร็จ พวกเขาก็ควบม้าถอยเฉียงไปด้านหลัง ก่อนวกกลับไปยังตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว เพื่อเตรียมยิงธนูบนหลังม้าอีกระลอก
“อ๊า...”