ค่ายใหญ่ของเผ่าเกาฉิน
ภายใต้การช่วยเหลือของหมอทหารที่ติดตามมาด้วย ในที่สุดอิ่นจื๋อก็ฟื้นขึ้นมา
สิ่งแรกที่อิ่นจื๋อถามหลังฟื้นขึ้นมา คือความสูญเสียของพวกเขาและความปลอดภัยของบุตรชาย
เมื่อเผชิญกับคำถามของอิ่นจื๋อ คนหลายคนในกระโจมต่างก้มหน้าลง
“พูดมา! พูดสิ! แค่ก ๆ...”
อิ่นจื๋อตวาดด้วยความโกรธ ก่อนจะอดไอขึ้นมาไม่ได้
แม้เขาจะคาดเดาผลลัพธ์ได้แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังอยากยืนยันให้แน่ใจเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อเห็นอิ่นจื๋อโกรธ ทุกคนก็ไม่กล้าปิดบังอีก
“กองกำลังของแม่ทัพน้อย ผู้ที่หนีกลับมาได้มีไม่ถึงห้าร้อยคน แต่...ไม่พบร่องรอยของแม่ทัพน้อย...”
คนผู้หนึ่งกล่าวผลลัพธ์ออกมาอย่างระมัดระวัง
แม้อิ่นจื๋อจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อได้ยินผลเช่นนี้ ลมหายใจกลับถี่กระชั้นขึ้น
อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาที่ถลนออกมาแดงก่ำ
พวกเขามีกำลังพลตั้งมากมาย!
แต่ผู้ที่หนีกลับมาได้กลับมีไม่ถึงห้าร้อยคน!
นี่แทบไม่ต่างจากกองทัพถูกทำลายสิ้นมิใช่หรือ?
ทว่าท่ามกลางคนที่หนีกลับมา กลับไม่มีบุตรชายของเขา
ในสถานการณ์เช่นนี้ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว!
บุตรชายของเขาอาจตายในหุบเขา หรือไม่ก็ถูกกองทัพศัตรูจับเป็นเชลย
อย่างไรก็ตาม หากว่ากันตามปกติ ความเป็นไปได้ที่จะตายในหุบเขาย่อมมีมากกว่า
ศัตรูซุ่มโจมตีไว้ก่อน ทั้งใช้ไฟโจมตีและระดมยิงธนูนับหมื่น บุตรชายของเขาต่อให้ไม่ตายใต้เปลวเพลิงและห่าธนู ก็คงถูกม้าศึกเหยียบย่ำตายในความโกลาหลเป็นแน่
พ่ายแพ้แล้ว!
พวกเขาพ่ายแพ้อีกครั้ง!
หลายศึกที่ผ่านมา รวมกับความสูญเสียจากการปะทะกับกองกำลังของหวังชี่ พวกเขาสูญเสียกำลังพลไปแล้วห้าหมื่นคน