เมื่อกลับถึงจวน อวิ๋นเจิงก็ไปหาเย่จื่อเพื่อหารือเรื่องรับสมัครหมอ
ความต้องการของอวิ๋นเจิงเรียบง่ายยิ่ง รับสมัครให้มากยิ่งดี หากมีทั้งความรู้ด้านการแพทย์และวรยุทธ์ยิ่งประเสริฐ
ส่วนจะรับสมัครอย่างไรนั้นเป็นหน้าที่ของเย่จื่อ
ไม่ว่าเย่จื่อจะข่มขู่หรือโน้มน้าว หรือจะใช้เงินกองท่วมเข้าใส่ เขาก็ไม่ใส่ใจ
“ได้ เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการ”
เย่จื่อตอบรับ ก่อนกล่าวต่อว่า “จริงสิ เจ้าเลิกเรียกข้าไปห้องยามดึกดื่นได้หรือไม่? มีเรื่องใดพูดกันยามกลางวันไม่ได้หรือ?”
“กลางวันข้ายุ่งมาก มีเวลาว่างก็แต่ยามค่ำ” อวิ๋นเจิงยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิด ก่อนถามว่า “ในจวนมีคนเอาไปพูดกันแล้วหรือ?”
เย่จื่อส่ายหน้าเบาๆ กล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ยามนี้ยังไม่มี แต่หากนานไปก็ยากจะพูด”
นางเป็นหญิงม่าย ส่วนอวิ๋นเจิงก็อยู่ในวัยเลือดลมพลุ่งพล่าน
นางไปห้องของอวิ๋นเจิงยามดึกดื่นอยู่บ่อยครั้ง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะมีคนเอาไปพูดกัน
“เป็นเช่นนี้เองหรือ?”
อวิ๋นเจิงลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “เช่นนั้นต่อไปข้าไปห้องเจ้าเพื่อพบเจ้าดีหรือไม่?”
อวิ๋นเจิงไปห้องของนาง?
ใบหน้างามของเย่จื่อพลันแดงเรื่อ นางถลึงตามองอวิ๋นเจิงเขม็ง “องค์ชายโปรดสำรวมตน!”
“ดูเจ้าสิ คิดเลยเถิดไปอีกแล้วมิใช่หรือ?” อวิ๋นเจิงหัวเราะหยอก “ข้าไปห้องเจ้าเพื่อคุยธุระ ไม่ได้ไปทำเรื่องลับๆ ล่อๆ เสียหน่อย”
“เลิกเสแสร้งเสียที!”
เย่จื่อฟังไม่ออกว่าอวิ๋นเจิงกำลังหยอกเย้า จึงกัดฟันกล่าวว่า “มีเรื่องใดพูดกันในลานไม่ได้หรือ? เหตุใดต้องให้เราสองคนอยู่ในห้องตามลำพัง?”