อยากได้เรือนร่างของนางหรือ?
เมื่อเผชิญกับคำพูดตรงไปตรงมาของอวิ๋นเจิง ใบหน้าของเมี่ยวอินพลันแดงระเรื่อ จนอวิ๋นเจิงชะงักงันไป
บัดซบ!
จริงหรือเท็จกันแน่!
ถึงนางจะเป็นหญิงคณิกาผู้รักษาพรหมจรรย์ แต่ถึงอย่างไรก็คลุกคลีอยู่ในสถานเริงรมย์มานานมิใช่หรือ?
แค่คำพูดประโยคเดียว นางก็หน้าแดงแล้วหรือ?
นี่นางเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง หรือเป็นสาวน้อยข้างบ้านผู้ใสซื่อกันแน่?
“คุณชายหลิวอย่าล้อเล่นเลย”
เมี่ยวอินมองอวิ๋นเจิงด้วยความขุ่นเขิน
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า ก่อนทำท่าทางเคร่งขรึมต่อไป “เจ้าต้องใช้เงินเท่าไรจึงจะไถ่ตัวได้? ให้ข้าช่วยไถ่ตัวให้ดีหรือไม่?”
เมี่ยวอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าทันที “พวกเราเพียงพบกันโดยบังเอิญ หญิงต่ำต้อยจะกล้ารบกวนคุณชายหลิวให้ช่วยไถ่ตัวได้อย่างไร?”
อวิ๋นเจิงเอียงศีรษะ “ข้าบอกไปแล้วมิใช่หรือ? ข้าอยากได้เรือนร่างของเจ้า!”
เมี่ยวอินเม้มริมฝีปากบาง แล้วส่ายหน้าอีกครั้ง “วาสนาของหญิงต่ำต้อยมีน้อย ไม่กล้าหวังเช่นนั้น”
“เช่นนั้นข้ายิ่งต้องช่วยไถ่ตัวเจ้า”
อวิ๋นเจิงกล่าวอย่าง“จริงจัง”ว่า “ข้าเห็นสตรีงามต้องชะตาอาภัพไม่ได้ที่สุด เจ้ามาอยู่กับข้า อย่างไรก็ดีกว่าอยู่ในสถานที่เช่นหอฉวินฟางกระมัง?”
จากนั้นอวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินก็โต้เถียงกันเรื่องการไถ่ตัว
อวิ๋นเจิงยืนกรานจะช่วยไถ่ตัวให้นาง ทว่าเมี่ยวอินกลับยืนกรานปฏิเสธ
หลังจากยื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง อวิ๋นเจิงก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน
อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเจิงมั่นใจได้ว่าหญิงผู้นี้มีพิรุธอยู่ไม่น้อย!