จวนอ๋อง
ยามที่อวิ๋นเจิงกับเจียเหยากำลังจะรับสำรับเย็น อวิ๋นลี่ก็นำคนมาส่งของพระราชทานจากฮ่องเต้เหวิน
ฮ่องเต้เหวินให้อวิ๋นลี่ผู้เป็นรัชทายาทมาส่งของพระราชทานด้วยตนเอง เจียเหยาจึงอดคาดหวังมิได้
ของพระราชทานจะเป็นสิ่งใดไม่สำคัญ
ขอเพียงเป็นของมีราคาก็พอแล้ว
ทว่าเมื่อขันทีขานรายการสิ่งของพระราชทานเสียงดัง เจียเหยากลับตะลึงงัน
หวีหยกขาวประดับทอง ปักปิ่นดอกไม้ทองประดับมวยผม ต่างหูแก้ว เครื่องประทินโฉม…
ล้วนเป็นของที่สตรีใช้ทั้งสิ้น!
แม้สิ่งของเหล่านี้จะนับว่ามีค่าอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกว่าของพระราชทานนี้แฝงความหมายอื่น
เมื่อขันทีขานรายการของพระราชทานจบ เจียเหยาก็ยังไม่ได้สติกลับมา
“เจียเหยา ถึงเวลาขอบพระทัยแล้ว”
อวิ๋นเจิงเตือนจากข้างกาย
เจียเหยาจึงได้สติกลับมาในยามนี้เอง
“หม่อมฉันขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงพระราชทานของให้”
เจียเหยากล่าวขอบพระทัย พลางฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
อวิ๋นเจิงยิ้มแย้มเดินไปหาอวิ๋นลี่ “พี่สาม ท่านมาถูกจังหวะพอดี พวกเรากำลังจะรับสำรับเย็น หากพี่สามไม่รังเกียจ ก็มาร่วมสำรับกับพวกเราสิ!”
ไสหัวไป!
อวิ๋นลี่ก่นด่าในใจ
เขาไม่มีทางร่วมโต๊ะกับเจ้าคนสารเลวนี่แน่!
เจ้าคนสารเลวนี่คงไม่ได้คิดดีเป็นแน่
คิดจะวางกับดักเขาอีกแล้ว!
“ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ”
อวิ๋นลี่ฝืนปั้นรอยยิ้ม “เสด็จพ่อประชวร กระหม่อมเพียงมาแทนเสด็จพ่อสักครู่ อีกประเดี๋ยวยังต้องกลับไปยังที่ประทับชั่วคราว เพื่อกราบทูลรายงานแก่เสด็จพ่อ”
“เช่นนั้นหรือ? ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก!”
อวิ๋นเจิงยิ้มกว้างแล้วถามต่อ “พี่สาม พระวรกายของเสด็จพ่อเป็นอย่างไรบ้าง?”
อวิ๋นลี่ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม “เป็นเพราะบุญคุณของน้องหก เสด็จพ่อเพียงทรงเป็นหวัด หาได้เป็นอันใดไม่”