ราตรีโรยตัวลงมา
ทหารม้าต้าเฉียนเริ่มออกจากช่องประตูทิศตะวันออก เข้าโจมตีปีกซ้ายของเป่ยหวนลวงๆ
ทว่าทหารม้าต้าเฉียนกลับระมัดระวังเกินกว่าเหตุอยู่บ้าง
คนกลุ่มหนึ่งจุดคบเพลิงขึ้นมาหลายเล่ม เพิ่งควบม้าออกไปได้ระยะหนึ่ง ก็หันหัวม้ากลับแล้วควบหนีคืนมาในทันที
การโจมตีลวงหลายครั้ง ล้วนควบออกจากช่องประตูทิศตะวันออกไปไม่ถึงสองร้อยจั้ง ก็หันกลับมาในทันที
กองทัพปีกซ้ายของเป่ยหวนเตรียมออกโจมตีทุกครั้ง ทหารม้าต้าเฉียนก็หนีกลับไปเสียแล้ว
หลังถูกยั่วเย้าเช่นนี้อยู่หลายหน ทหารม้าเป่ยหวนก็เริ่มอ่อนล้าจนแทบหมดแรง
แต่ทหารม้าต้าเฉียนกลับดูราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ขณะเดียวกัน กองกำลังของอาลู่ไถที่ประตูทิศใต้ก็เผชิญสถานการณ์เช่นเดียวกัน
กองไฟส่องสว่างทั่วค่ายของพวกเขา ทหารต้าเฉียนตะโกนโห่ร้องฆ่าฟัน พลางกรูกันเข้ามาเป็นระยะ
แต่ทุกครั้งก็มีแต่เสียงดังครึกโครม ทว่าฝนไม่ตกสักหยด
อาลู่ไถมองออกเช่นกันว่าต้าเฉียนกำลังโจมตีลวง จึงเพียงสั่งให้ทหารเพิ่มความระมัดระวัง ไม่จำเป็นต้องยกทัพออกไปรบ
ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้คนขุดหลุมพรางม้าไว้หลายแนวหน้าค่ายแล้ว จึงไม่หวั่นการจู่โจมของทหารม้าต้าเฉียนแม้แต่น้อย
ทหารราบต้าเฉียนพวกนี้ ต่อให้บุกมาอย่างไรก็ไม่ทำให้เขาหวาดกลัว!
อย่างไรเสียก็ยังอยู่ห่างกันถึงเพียงนี้!
ทหารราบหาได้เคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วเหมือนทหารม้าไม่ ต่อให้ทหารราบต้าเฉียนบุกมาถึงหน้าค่ายห่างออกไปสองร้อยจั้ง พวกเขาก็ยังมีเวลาจัดขบวนป้องกันและโต้กลับเหลือเฟือ
“ช่องประตูทิศตะวันตกยังไม่มีความเคลื่อนไหวหรือ?”
เจียเหยาขมวดคิ้ว เรียกองครักษ์ที่อยู่นอกกระโจมเข้ามาถาม