ยามบ่าย เจียเหยาได้รับจดหมายฉบับหนึ่งที่อวิ๋นเจิงส่งคนยิงข้ามมาถึงหน้าค่ายของพวกนาง
“คืนนี้ข้าจะฝ่าวงล้อม เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมเล่า!”
ในจดหมายของอวิ๋นเจิงมีเพียงประโยคสั้น ๆ
เจียเหยายื่นจดหมายให้ปันปู้ พลางยิ้มงดงาม “อวิ๋นเจิงเริ่มเล่นกลลวงพรางกับพวกเราแล้วสินะ!”
ฝ่าวงล้อมคืนนี้หรือ?
อวิ๋นเจิงจงใจบอกเวลาเพื่อทำให้พวกนางตายใจหรืออย่างไร?
นับว่าเป็นวิธีการของอวิ๋นเจิงผู้เจ้าเล่ห์เพทุบายจริง ๆ!
“อวิ๋นเจิงคงคิดทำให้พวกเราตายใจ”
ปันปู้ก็ตัดสินใจเช่นเดียวกัน “แต่ถึงอย่างไร พวกเราก็ต้องระวังไว้! พวกเราเสียเปรียบในมืออวิ๋นเจิงมามากเกินไปแล้ว ครานี้กว่าจะมีโอกาสล้อมเขาไว้ที่กู้เปียนได้ ย่อมปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด!”
พอเอ่ยถึงอวิ๋นเจิง ปันปู้ก็แค้นจนกัดฟันกรอด
นับแต่เปิดศึก พวกเขาสูญเสียทหารไปหนึ่งแสนนาย!
ในจำนวนนั้นเจ็ดหมื่นนายล้วนพ่ายแพ้ในมืออวิ๋นเจิง!
อวิ๋นเจิงแทบกลายเป็นฝันร้ายของเขาไปแล้ว!
ยามนี้เขาเพียงอยากจับอวิ๋นเจิงให้ได้ อยากปรากฏตัวต่อหน้าอวิ๋นเจิงในฐานะผู้ชนะ!
“อืม!”
เจียเหยาพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเป็นประกาย “ครานี้เราอาศัยคนของพวกเขาช่วย จึงล้อมพวกเขาไว้ได้! หากยังปล่อยให้อวิ๋นเจิงหนีไปได้อีก พวกเราก็เสียหน้าเกินไปแล้ว!”
อาจารย์อยากเอาชนะอวิ๋นเจิง แล้วนางจะไม่อยากเอาชนะเขาได้อย่างไร?
ศึกครานี้นับเป็นศึกแห่งศักดิ์ศรี!
หากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แล้วยังจับอวิ๋นเจิงไม่ได้ คราวหน้าอยากจับเขาอีกคงยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์!
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เจียเหยาก็ส่งคำสั่งทันที ให้แต่ละกองส่งคนออกลาดตระเวนเพิ่ม ห้ามนกสักตัวบินออกจากกู้เปียน!