ยามรุ่งสาง
เมื่อฟ้าสาง ทหารต้าเฉียนก็สงบลงในที่สุด
เมื่อคืนวุ่นวายกันตลอดทั้งคืน แม้หลายคนจะไม่ได้เตรียมการป้องกันใดๆ แต่เสียงอึกทึกเมื่อคืนช่างดังเหลือเกิน
แทบทุกคนล้วนไม่ได้นอนทั้งคืน
บัดนี้ ทหารต้าเฉียนสงบลงในที่สุด
หลังสั่งให้คนก่อไฟหุงหาอาหาร อาลู่ไถก็วิ่งกลับเข้าไปนอนในกระโจม
ฟ้าสว่างแล้ว
เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ทหารต้าเฉียนที่อยู่ริมผากู้เปียนก็คงเป็นเช่นเดียวกัน
ยามนี้ทหารต้าเฉียนคงไม่ก่อความวุ่นวายอีกแล้ว
ควรนอนพักให้เต็มตาสักครา!
มิฉะนั้น คืนนี้ทหารต้าเฉียนคงก่อความวุ่นวายอีกเป็นแน่
“พวกขี้ขลาด ดูสิว่าพวกเจ้าจะก่อความวุ่นวายได้นานเพียงใด!”
อาลู่ไถสบถด่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนกายนอนพักในกระโจม
เช่นเดียวกับอาลู่ไถ ทหารเป่ยหวนจำนวนมากเลือกกลับไปนอนในกระโจม
โดยเฉพาะบริเวณกองบัญชาการกลาง
ทั้งสองด้านมีคนเฝ้าอยู่ หากทหารต้าเฉียนบุกเข้ามา ก็ต้องข้ามกองหน้าและกองหลังของพวกเขาเสียก่อน
บริเวณกองบัญชาการกลางปลอดภัยยิ่ง ไม่จำเป็นต้องแม้แต่จะลาดตระเวนตามปกติ
หลังอดนอนมาทั้งคืน หลายคนเพิ่งกลับไปเอนกายในกระโจมได้ไม่นานก็ผล็อยหลับ
“ตึกตัก...”
ทุกคนเพิ่งหลับได้ไม่นาน เสียงกีบม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นข้างหู
“ไอ้สารเลวคนไหนขี่ม้าอยู่?”
“บัดซบ!”
“หรือว่าต้าเฉียนบุกมาแล้ว?”
“เป็นไปได้อย่างไร ต้าเฉียนจะบุกมาได้อย่างไร?”
“เสียงกีบม้ามาจากที่ใด?”
ทหารเป่ยหวนที่ถูกเสียงกีบม้าปลุกตื่น ต่างสบถด่าอยู่ในใจด้วยความขุ่นเคือง
ทว่าไม่นานพวกเขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เสียงนี้ไม่เหมือนม้าสามห้าตัววิ่งหรอก!
นี่เป็นเสียงของกองทหารม้าจำนวนมากกำลังบุกเข้าโจมตี!