“หยุดมือ!”
ขณะที่ทุกคนกำลังจะสังหารโม่รื่อเกิน เสียงของอวิ๋นเจิงก็ดังขึ้น
อวิ๋นเจิงควบม้ามาถึง มองโม่รื่อเกินด้วยแววชื่นชมพลางถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?”
“ข้าคือปู่โม่รื่อเกินของเจ้า!”
โม่รื่อเกินจ้องอวิ๋นเจิงเขม็ง “เจ้าคืออวิ๋นเจิงหรือ?”
ความเกลียดชังในใจโม่รื่อเกินท่วมท้น เขาฝืนพยุงร่างไว้ มือกำดาบโค้งแน่น
หากสายตาสังหารคนได้ ป่านนี้อวิ๋นเจิงคงถูกสายตาของโม่รื่อเกินยิงจนพรุนไปแล้ว
“ถูกต้อง!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าคืออาเขยของต้าฉานอวี๋พวกเจ้า!”
อา... อาเขย?
ใบหน้าโม่รื่อเกินกระตุกอย่างแรง เขากัดฟันคำรามว่า “วันหน้า ลูกหลานเป่ยหวนของข้าจะต้องล้างแค้นให้พวกเรา! ความอัปยศของพวกเราในวันนี้ จะกลายเป็นความอัปยศของพวกเจ้าในวันหน้า!”
อวิ๋นเจิงยิ้มเรียบเฉย ทว่าสายตากลับเย็นเยียบเป็นพิเศษ “เช่นนั้นข้าก็จะทำให้พวกเจ้าสิ้นชาติขาดเผ่าพันธุ์ ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง สีหน้าโม่รื่อเกินพลันเปลี่ยนไป
ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านขึ้นในใจเขา
อวิ๋นเจิงคร้านจะพูดมาก จึงกล่าวเสียงเย็นว่า “เลิกพูดเหลวไหล ข้าถามเจ้าเพียงคำเดียว จะยอมจำนนหรือไม่?”
“ปู่ยอมตาย ไม่ยอมจำนน!”
โม่รื่อเกินคำรามลั่น ทว่ากลับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
“เช่นนั้นก็ดี! ข้าเคารพการตัดสินใจของเจ้า!”
อวิ๋นเจิงไม่เกลี้ยกล่อมต่อ หันไปกวาดตามองทหารม้ากว่าร้อยนายที่ถูกทหารม้ากลุ่มหนึ่งล้อมไว้ แล้วกล่าวเสียงเย็นว่า “เห็นแก่ที่พวกเจ้าล้วนเป็นผู้กล้า วางอาวุธเสีย ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!”