เจียเหยากล่าวไปพลางส่งสายตาให้คนหลายคนไปพลาง
ที่นี่ไม่มีองค์หญิงเป่ยหวนเจียเหยา
มีเพียงฮูหยินเจียเหยา
ตั้งแต่เจียเหยาได้พบอวิ๋นเจิงครั้งแรก อวิ๋นเจิงก็แสดงจุดยืนออกมาแล้ว
ต่อให้ต้องคำนับ ก็ควรคำนับอวิ๋นเจิงก่อน
บัดนี้พวกเขาเป็นราษฎรของต้าเฉียนแล้ว ไม่อาจเอาแต่คิดถึงฐานะองค์หญิงของนางอยู่ร่ำไป
เมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่น ย่อมต้องก้มหัว!
แม้จะโหดร้ายยิ่งนัก แต่หากพวกเขาปรารถนาจะมีชีวิตที่ดีขึ้น ก็จำต้องปฏิบัติตามกฎข้อนี้
พวกเขาควรรู้ดีว่าอวิ๋นเจิงมิใช่คนใจอ่อนอย่างแน่นอน
ภายใต้การส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่งของเจียเหยา ในที่สุดคนเหล่านั้นก็เข้าใจ รีบคุกเข่าลง ก้มตัวต่ำพลางกล่าวว่า “สามัญชนคารวะท่านอ๋อง คารวะฮูหยินเมี่ยวอิน...”
อวิ๋นเจิงมีสีหน้าดำคล้ำ เงยหน้ามองคนเหล่านั้นพลางกล่าวเสียงเข้ม “เห็นแก่ที่พวกเจ้าเพิ่งกระทำผิดเป็นครั้งแรก ครานี้ข้าจะละเว้นให้! หากมีครั้งหน้า อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
“ขอรับ!”
คนเหล่านั้นก้มหน้าจนแทบติดพื้น ตอบอย่างหวาดหวั่น
“ลุกขึ้นเถิด!”
อวิ๋นเจิงแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนสั่งอีกว่า “ถอดผ้าบนใบหน้าออก”
เจียเหยานึกว่าอวิ๋นเจิงต้องการจดจำหน้าตาคนเหล่านี้ เพื่อคิดบัญชีกับพวกเขาภายหลัง จึงรีบเอ่ยขอความเมตตาแทน “พวกเขาเพิ่งอพยพเข้าต้าเฉียน ยังไม่ค่อยเข้าใจธรรมเนียมของต้าเฉียน...”
“หุบปาก!”
อวิ๋นเจิงตวาดเสียงเย็นขัดเจียเหยา
เจียเหยายังคิดจะขอร้องอีก ทว่าสายตาเย็นเยียบของอวิ๋นเจิงกวาดมาทางนาง
ใจเจียเหยากระตุกวูบ ทำได้เพียงฝืนกลืนถ้อยคำที่เกือบหลุดจากปากลงไป