อวิ๋นเจิงกับจ้าวจี๋สนทนากันไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ต่างก็แยกย้ายจากไป
การพบปะหารือครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับสิ่งที่ต้องการ
อวิ๋นเจิงได้ความอุ่นใจจากจ้าวจี๋ ส่วนจ้าวจี๋ก็ได้ยืนยันข้อสันนิษฐานของตนจากอวิ๋นเจิง ทำให้ประเมินสถานการณ์ในยามนี้ได้แม่นยำยิ่งขึ้น
ขณะเดียวกัน อวิ๋นเจิงยังรับปากจ้าวจี๋ด้วยว่าจะถอนกำลังออกจากมณฑลจวี่โจว ทว่ากำลังพลและเสบียงในค่ายใหญ่หลูหลิน เขาจะนำไปทั้งหมด
จ้าวจี๋ก็รับปากเช่นกันว่า ก่อนพวกเขาถอนกำลังออกไป จะไม่ส่งทหารไปยังหลูหลิน เพื่อให้พวกเขาถอนกำลังออกจากค่ายใหญ่หลูหลินได้อย่างวางใจ
อวิ๋นเจิงเพิ่งกลับถึงค่ายใหญ่หลูหลิน อวิ๋นถิงก็วิ่งเข้ามาหาอย่างเร่งร้อน
“น้องหก ทางราชสำนักมีคำตอบแล้วหรือไม่?”
อวิ๋นถิงถามอย่างกระวนกระวาย
แม้อวิ๋นเจิงจะเขียนจดหมายไปหาพี่สามแล้ว แต่ตราบใดที่เรื่องครอบครัวของเขายังไม่แน่นอน ใจของเขาก็ยังไม่อาจสงบลงได้
“มีแล้ว!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “พี่สามรับปากแล้วว่าจะส่งครอบครัวของท่านไปฟู่โจว! ยามนี้น่าจะออกเดินทางจากเมืองหลวงแล้ว อีกไม่กี่วันก็น่าจะถึง”
อวิ๋นถิงดีใจอย่างยิ่ง ถามด้วยความตื่นเต้นว่า “จริงหรือ?”
“จริงแท้แน่นอน!”
อวิ๋นเจิงหัวเราะเสียงดัง “เรื่องนี้น้องจะหลอกท่านได้อย่างไร?”
“ดียิ่ง!”
อวิ๋นถิงร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนจะกุมมืออวิ๋นเจิงไว้แน่น “น้องหก เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ! นับแต่นี้ไป พี่สี่จะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง!”
“ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเบาๆ “พี่สี่ เมื่อเรื่องครอบครัวของท่านลงตัวแล้ว พวกเราพี่น้องก็สมควรพูดคุยกันให้ชัดเจนสักหน่อย”
เดิมทีเขาควรพูดเรื่องเหล่านี้กับอวิ๋นถิงตั้งนานแล้ว