การจู่โจมหม่าอี้ ย่อมมีเป้าหมายเพียงเผาเสบียงเท่านั้น
หม่าอี้กับติ้งเป่ยต่างเป็นจุดตายของกองทัพเป่ยฝู่
หากจะจู่โจมติ้งเป่ย แค่ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้แน่!
“ถูกต้อง!”
ปันปู้พยักหน้าเบา ๆ แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา “หากอวิ๋นเจิงไม่หลงกล พวกเราก็มีแต่ต้องทุ่มสุดกำลังบุกหม่าอี้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ก็ต้องเผาเสบียงที่หม่าอี้ให้ได้ จากนั้นมุ่งหน้าไปยังเทียนหูแล้วบุกฝ่าออกไป! ถึงยามนั้น องค์ชายใหญ่ค่อยสั่งให้กองกำลังของซูลูถูโจมตีเทียนหูอย่างหนักเพื่อรับพวกเขา...”
ขอเพียงเผาเสบียงที่ต้าเฉียนสะสมไว้ในหม่าอี้ได้ กองทัพเป่ยฝู่ก็จะตกอยู่ในสภาพขาดแคลนเสบียง
ถึงเวลานั้น เมืองแนวหน้าทั้งหลายของต้าเฉียนย่อมพังทลายโดยไม่ต้องบุกตี!
ทว่ากองทัพเป่ยฝู่ก็มิใช่คนตาย ย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขาจู่โจมหม่าอี้ต่อหน้าต่อตา
หากถึงคราวนั้นจริง กองทัพเป่ยฝู่ต้องส่งคนมาสกัดพวกเขาแน่
ต่อให้พวกเขาเผาเสบียงของหม่าอี้ได้สำเร็จ คนสองหมื่นที่ฝ่าวงล้อมออกมาได้ก็คงเหลือเพียงหยิบมือ
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือ ไม่เพียงเผาเสบียงของหม่าอี้ไม่สำเร็จ คนสองหมื่นยังต้องประสบชะตากรรมถูกกวาดล้างทั้งกองทัพ
ถึงกระนั้น พวกเขาก็จำต้องทำเช่นนี้
ต้าเฉียนรอจนหิมะละลายในปีหน้าแล้วค่อยรบได้ แต่เป่ยหวนทำเช่นนั้นไม่ได้
เป่ยหวนยังคงขาดแคลนเสบียง หลังผ่านฤดูหนาวอันยาวนาน ทั้งคนทั้งม้าต่างอ่อนล้า!
หากต้องรบกับต้าเฉียนอีกครั้งในตอนนั้น โอกาสชนะของเป่ยหวนย่อมน้อยนิดยิ่งนัก!