รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นเจิงกับพวกก็ออกจากซู่ฉวี
อวิ๋นเจิงเพิ่งจากไป หวังชี่ก็เรียกระดมเหล่าทหารทั้งหมด แล้วลงโทษกัวไคกับพวกอย่างหนักต่อหน้าทุกคน ทั้งยังขับพวกเขาออกจากกองทัพตลอดกาล
“สุราพวกนั้น พวกเจ้าก็ดื่มกันไปแล้ว!”
“แม้เจ้าสารเลวกัวไคจะเป็นตัวการ แต่พวกเราทุกคนก็มีส่วนทั้งนั้น!”
“เมื่อคืนแม่ทัพผู้นี้อ้อนวอนอยู่นาน กว่าท่านอ๋องจะยอมละเว้นโทษให้พวกเรา!”
“พวกเจ้าจงหุบปากให้สนิท หากเรื่องเมื่อคืนแพร่ไปถึงหูแม่ทัพใหญ่เว่ย ไม่ต้องให้แม่ทัพผู้นี้พูด พวกเจ้าก็น่าจะรู้ว่าผลจะเป็นเช่นไร!”
“จำไว้ กัวไคไม่ได้พาคนไปแย่งสุรา และท่านอ๋องก็ไม่เคยมาที่นี่!”
“นับจากนี้ไป ห้ามดื่มสุราในค่าย!”
“แม่ทัพผู้นี้จะนำเบี้ยหวัดของตนออกมาซื้อถ่านให้ทุกคนใช้คลายหนาว!”
“ต่อไปหากผู้ใดยังกล้าดื่มสุราในค่าย แม่ทัพผู้นี้จะตัดของที่มันใช้ดื่มสุราเสีย!”
หวังชี่ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง จึงกดเรื่องนี้ลงได้สำเร็จ
หลังจากนั้น หวังชี่ยังเรียกกัวไคกับตัวการอีกหลายคนมา กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนกับผู้ใดเด็ดขาด มิฉะนั้น เมื่อเว่ยเหวินจงจะสังหารพวกเขา ก็อย่าได้โทษที่ตนไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าแก่
คนทั้งหลายถูกหวังชี่ข่มขู่จนหวาดกลัว ต่างพยักหน้ารัว ยืนยันว่าต่อให้ตายก็จะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้
เมื่อจัดการคนเหล่านี้เรียบร้อย หวังชี่ก็กลับไปยังห้องพักในค่ายของตน
เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน หวังชี่ก็อดส่ายหน้าพลางยิ้มขื่นไม่ได้
บัดนี้เขามองออกแล้วว่า เรื่องแย่งสุรานั้นอวิ๋นเจิงวางกับดักให้พวกเขาตั้งแต่แรก