เว่ยเปียน ค่ายใหญ่เป่ยหวน
หน่วยสอดแนมที่ปันปู้กับอู้เลี่ยส่งออกไปกลับมาอย่างครบถ้วน
เดิมที จุดประสงค์ที่ส่งคนเหล่านี้ออกไป ก็เพื่อให้อวิ๋นเจิงตายใจ
หากสืบข่าวของซั่วฟางมาได้บ้างย่อมดีที่สุด แต่ถ้าสืบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
ทว่าแม้พวกเขาจะไม่ได้นำข่าวที่เป็นประโยชน์กลับมาแม้แต่น้อย ปันปู้ก็ยังมองเห็นพิรุธ
ปันปู้กล่าวเสียงขรึมว่า “หน่วยสอดแนมของเราเพิ่งลอบเข้าไปก็ถูกพบเสียแล้ว แสดงว่าอวิ๋นเจิงระแวดระวังพวกเราอยู่ตลอด กลัวว่าเราจะข้ามแม่น้ำไป๋สุ่ยไปลอบโจมตีอีกครั้ง!”
“ถูกต้อง!”
อู้เลี่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “กำลังหลักของเขาต้องวางอยู่แถวแนวแม่น้ำไป๋สุ่ยเป็นแน่ ถ้ำซ่อนทหารที่อวิ๋นเจิงแอบสร้างขึ้นก็มีไว้ซ่อนกำลังพล เขาคงคิดล่อให้พวกเราลอบโจมตีจากช่องเขาหลางหยา แล้วค่อยซุ่มโจมตีพวกเราอีกครั้ง!”
พวกเขาเสียเปรียบในมืออวิ๋นเจิงมามากพอแล้ว
บัดนี้พวกเขาก็ฉลาดขึ้นเช่นกัน
ปันปู้พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนขมวดคิ้วกล่าวว่า “ถึงจะเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ยังต้องระมัดระวัง!”
อู้เลี่ยเหลือบมองปันปู้ “อย่างไร ท่านราชครูเกรงว่านี่จะเป็นกลอุบายของอวิ๋นเจิงอีกหรือ?”
นี่ไม่น่าจะเป็นกลอุบายของอวิ๋นเจิงกระมัง?
ไม่ว่าจะเป็นชาวต้าเฉียนหรือชาวเป่ยหวน ต่างหวาดกลัวหุบเขามรณะราวกับเสือ
คนของอวิ๋นเจิงยังไม่กล้าเข้าไปในหุบเขามรณะเพื่อตามล่าเชลยที่หลบหนี แล้วจะกล้าซุ่มโจมตีพวกเขาในหุบเขามรณะได้อย่างไร?
“ไม่ใช่เช่นนั้น”
ปันปู้ส่ายหน้า “ที่ข้าพูดถึงคือบริเวณหุบเขามรณะ องค์ชายใหญ่ก็ทรงทราบ ที่นั่นอันตรายอย่างแท้จริง พวกเราต้องยืนยันให้แน่ใจก่อนว่าปลอดภัย แล้วจึงส่งกองทัพขนาดใหญ่เข้าไป!”