เมื่อหวังชี่เข้ามาในห้อง เมี่ยวอินก็ปิดประตู
“นั่งเถิด!”
อวิ๋นเจิงนั่งลงหน้าโต๊ะ แล้วกวักมือเรียกหวังชี่ให้นั่งด้วย
หวังชี่ก้มหน้าหงอย “ข้าน้อยปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาไม่เข้มงวด บัดนี้มีความผิดติดตัว ไร้หน้าจะนั่งพ่ะย่ะค่ะ!”
“เขาก็ส่วนเขา เจ้าย่อมเป็นเจ้า!”
อวิ๋นเจิงกล่าวเสียงเรียบ “ในกองทัพมีผู้คนหลากหลาย ย่อมมีคนเลวทรามปะปนอยู่บ้าง แม้เจ้าจะมีความผิดฐานปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาไม่เข้มงวด ทว่าต่อให้จะลงโทษเจ้า ก็ยังไม่ถึงคราวให้ข้าลงมือ!”
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”
หวังชี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ นั่งลง
เมี่ยวอินส่ายหน้ายิ้ม แล้วนั่งลงตาม
อวิ๋นเจิงเช็ดถ้วยสุราตรงหน้าเล็กน้อย รินสุราให้ตนเองโดยไม่ใส่ใจผู้อื่น ดื่มรวดเดียวจนหมดแล้ววางถ้วย มองหวังชี่ “สิ่งที่ข้าอยากรู้ที่สุดในยามนี้คือ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่? กัวไคพาคนไปปล้นสุราของสหายข้า เป็นเจ้าออกคำสั่งหรือ?”
“ไม่ใช่! ไม่ใช่เด็ดขาด!”
สีหน้าหวังชี่พลันเปลี่ยน รีบร้อนกล่าว “หากข้าน้อยรู้ว่าพวกเขาแย่งสุรามาโดยมิชอบ ไม่ต้องรอให้ท่านอ๋องเดินทางมาถึง ข้าน้อยคงจับพวกเขาไปขอขมาที่ซั่วฟางแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“เอาเถิด ข้าจะเชื่อเจ้าไปก่อน” อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “แต่ข้าจะส่งคนไปตรวจสอบด้วย หากเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสังหารเจ้าพร้อมกัน!”
หวังชี่ยืดอก “หากข้าน้อยกล่าวเท็จแม้แต่ครึ่งคำ ท่านอ๋องจะจัดการอย่างไรก็สุดแต่พ่ะย่ะค่ะ!”
“ดี! มีความมั่นใจเช่นนี้ก็ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “เมื่อเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เช่นนั้นเรามาคุยกันว่าจะจัดการกัวไคอย่างไร!”