รุ่งเช้าวันถัดมา เจียเหยาก็ออกจากกู้เปียน
อวิ๋นเจิงเริ่มระดมกำลังทหารเตรียมรับศึกอย่างแข็งขัน
ในเมื่อศัตรูต้องการรบ เช่นนั้นก็รบ!
อย่างไรเสีย เสบียงของทัพเป่ยฝู่ก็ยังมีอยู่เพียงพอ
ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!
“มีคำสั่ง: ให้ตู๋กูเช่อคัดเลือกศิษย์ 100 คนจากสำนักศึกษาการทหาร แล้วมุ่งหน้าไปยังกู้เปียนทันที หากไม่ถึงภายใน 5 วัน ให้ประหารทั้งหมด!”
“มีคำสั่ง: ฟู่เทียนเหยี่ยน ชวีจื้อ เฝิงอวี้ จงจัดเตรียมกำลังทหารแต่ละกองโดยทันที นำเสบียงและสัมภาระไปประจำการทางฝั่งตะวันตกของทุ่งหญ้ามู่หม่า แล้วสร้างค่ายใหญ่ขึ้น ณ ที่นั้น!”
“มีคำสั่ง: ให้เติ้งเป่านำกำลังทหารของตน พร้อมเสบียงและสัมภาระ ไปประจำการ ณ ค่ายใหญ่ภูเขาเยี่ยนหุย!”
“มีคำสั่ง: ให้จั่วเริ่นคัดทหาร 5,000 นายจากด่านเป่ยลู่โดยทันที ออกเดินทางด้วยสัมภาระเบา ภายใน 10 วันต้องไปถึงติ้งเป่ยให้ได้! ให้เว่ยอวี๋รับตำแหน่งแม่ทัพรักษาด่านเป่ยลู่เป็นการชั่วคราว!”
“เกาเหอ โจวมี่ พวกเจ้าสองคนจงจัดเตรียมทัพสำรอง 20,000 นายโดยทันที พรุ่งนี้รุ่งเช้าออกเดินทางไปติ้งเป่ยเพื่อขนส่งเสบียง...”
“...”
คำสั่งแต่ละข้อถูกเอ่ยออกจากปากอวิ๋นเจิง
เมื่อได้ฟังคำสั่งของอวิ๋นเจิง ทุกคนต่างรู้สึกใจเต้นระทึกขึ้นมา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าอวิ๋นเจิงคิดจะทำศึกครั้งนี้ให้ใหญ่โตถึงเพียงใด
แต่เพียงฟังคำสั่งของอวิ๋นเจิงก็รู้แล้วว่า นี่จะต้องเป็นศึกใหญ่แน่นอน!
ขนาดของศึกครั้งนี้น่าจะใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่อวิ๋นเจิงกุมอำนาจทัพเป่ยฝู่มา
ตามคำสั่งของอวิ๋นเจิง หากนับรวมทัพสำรองเข้าไปด้วย กำลังพลที่พวกเขาส่งออกศึกครั้งนี้คงมีมากถึงหนึ่งแสนนาย
ทัพของพวกเขาไม่ใช่กองทัพที่มีทหารรบ 40,000 นาย และทหารเกณฑ์แบกหามเสบียงอีก 60,000 คน