“หา?”
ฮ่องเต้เหวินอึ้งงัน
นี่เอาไว้ใช้อาบน้ำหรือ?
กลิ่นของสิ่งนี้คล้ายขนมไหว้พระจันทร์อยู่ไม่น้อย
กลิ่นดอกไม้หอมอบอวล
คงใส่ดอกไม้สดลงไปตอนทำเป็นแน่
เหตุใดจึงกลายเป็นของใช้อาบน้ำไปได้?
อวิ๋นเจิงยิ้มน้อย ๆ แล้วอธิบายว่า “ลูกกับลั่วเยี่ยนทำขนมไหว้พระจันทร์ไม่เป็น เกรงว่าหากทำส่งเดชแล้วขนมออกมารสชาติแย่ จะทำให้เสด็จพ่อและทุกคนหมดสนุก จึงเลือกสิ่งของอื่นมาถวายเสด็จพ่อแทนพ่ะย่ะค่ะ”
“หลายวันก่อน พี่สามมาที่จวนของลูก บังเอิญรู้เข้าว่าลั่วเยี่ยนทำขนมไหว้พระจันทร์ไม่เป็น จึงช่วยทำมาให้หนึ่งชุด เพื่อไม่ให้ลูกกับลั่วเยี่ยนต้องขายหน้า”
“แต่ลูกไม่กล้าปิดบังเสด็จพ่อ อีกทั้งก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจของพี่สามได้ จึงเก็บขนมไหว้พระจันทร์ไว้ ตั้งใจว่าจะนำกลับไปกิน ขนมที่พี่สามให้ ลูกยังวางไว้ทางนั้นพ่ะย่ะค่ะ...”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็รีบไปหยิบขนมไหว้พระจันทร์ที่อวิ๋นลี่ส่งมาให้
เมื่อทอดพระเนตรขนมไหว้พระจันทร์ในมืออวิ๋นเจิง ฮ่องเต้เหวินก็ขมวดพระขนงอีกครั้ง
อวิ๋นถิงเองก็ใจเต้นวูบขึ้นมา
พลันตระหนักได้ว่าตนคงติดกับเข้าให้แล้ว!
“เจ้าบอกว่าสิ่งนี้ใช้สำหรับอาบน้ำ แล้วต้องใช้อย่างไร?”
ฮ่องเต้เหวินชี้ไปยังสบู่ในกล่องตรงหน้าแล้วตรัสถาม
“เสด็จพ่อทรงให้คนตักน้ำมาใส่อ่างก็ทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ”
อวิ๋นเจิงยิ้มตอบ
ฮ่องเต้เหวินกำลังจะรับสั่งให้คนไปตักน้ำ จางหวยก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้จักสบู่ชิ้นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“อืม?”
ฮ่องเต้เหวินตรัสอย่างประหลาดพระทัย “ท่านอาวุโสเคยเห็นสิ่งนี้หรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จางหวยกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ขอไม่ปิดบังฝ่าบาท สิ่งนี้เป็นผลงานของหลานชายไร้ความสามารถของกระหม่อม ได้ยินเขาบอกว่า ที่ทำสิ่งนี้ออกมาได้ก็ต้องขอบพระคุณองค์ชายหกด้วย! เจ้าหลานตัวดีนั่นเคยมอบสบู่ให้กระหม่อมหนึ่งกล่อง สองวันนี้กระหม่อมใช้อาบน้ำล้างหน้าอยู่ ใช้ดีจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ...”