ซู่จ้านยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ทว่าในใจกลับครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นเจิงทำเช่นนี้ก็คล้ายกับกำลังกดดันเขาอยู่
ดูท่าอวิ๋นเจิงยังคงต้องการผลประโยชน์เช่นเดิมไม่มีผิด!
คิดจะรีดเนื้อจากซีฉวีอีกแล้ว!
ซู่จ้านมั่นใจในเจตนาของอวิ๋นเจิงอยู่หลายส่วน เขากลืนชาลงคอแล้ววางถ้วย ก่อนกล่าวว่า “ในเมื่อท่านอ๋องกล่าวถึงเพียงนี้ ข้าน้อยก็ไม่ปิดบังท่านอ๋องแล้ว!”
“ซีฉวีย่อมไม่อยากเปิดศึกกับต้าเฉียน เรื่องนี้เชื่อว่าท่านอ๋องเองก็คงไม่สงสัย”
“ทว่าอ๋องฉินผู่ยังไม่อาจทำใจยอมรับได้จริง ๆ ข้าน้อยเองก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่บ้าง”
“ข้าน้อยหวังว่าท่านอ๋องจะเข้าใจ และให้เวลาซีฉวีสักหน่อย...”
ซู่จ้านกล่าวพลางทอดถอนใจไม่หยุด
อวิ๋นเจิงได้ยินแล้วก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
เอาเถิด!
ดูท่าศึกครั้งนี้คงเลี่ยงไม่พ้นจริง ๆ!
ถ่วงเวลา!
ยามนี้เขาจะยอมให้แผนถ่วงเวลาของซีฉวีสำเร็จได้อย่างไร?
แต่ในเมื่อซู่จ้านอยากเสแสร้งถ้อยทีถ้อยอาศัย เขาก็จะเล่นตามน้ำไปจนถึงที่สุด
ถือโอกาสเรียกผลประโยชน์จากซีฉวีสักหน่อยก็ดีมิใช่หรือ?
ผลประโยชน์และแผ่นดินของซีฉวี ข้าต้องการทั้งหมด!
ยังทำให้ซีฉวีประมาท เปิดทางให้พวกเขาจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวได้อีกด้วย
“เปิ่นหวังให้เวลาพวกเจ้าได้”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเบา ๆ “แต่เจ้าคงรู้ว่าเปิ่นหวังกังวลเรื่องใด”
“ข้าน้อยเข้าใจ”
ซู่จ้านกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ท่านอ๋องกังวลว่าเมื่อให้เวลาพวกเราแล้ว สุดท้ายก็ยังต้องสู้รบกัน ใช่หรือไม่?”
“ใช่”
อวิ๋นเจิงถอนหายใจเบา ๆ “บัดนี้ขุนนางในราชสำนักต่างกระหายสงครามยิ่งนัก เปิ่นหวังอาจข่มความกระหายศึกของราชสำนักไว้ได้ แต่หากเปิ่นหวังข่มไว้ในยามนี้ แล้วภายหลังยังต้องสู้รบกันอีก เปิ่นหวังจะชี้แจงต่อเหล่าขุนนางทั่วราชสำนักอย่างไร?”