จวนอ๋อง
อวิ๋นเจิงเอนกายพิงเก้าอี้เอน พลางหยอกล้ออวิ๋นเจี๋ย เมี่ยวอินกำลังสอนอวิ๋นจิ่นดีดพิณอยู่ข้าง ๆ
นอกประตู อวิ๋นชางกำลังสอนฮูหยินเสิ่นซึ่งมาเยี่ยมเด็ก ๆ ให้ฝึกหมัดบำรุงสุขภาพ
ใช่แล้ว อวิ๋นชางเป็นคนสอนฮูหยินเสิ่น
เจ้าตัวน้อยเรียนหมัดบำรุงสุขภาพจากฮ่องเต้เหวินมา ชอบอวดความรู้ จึงยืนกรานจะสอนฮูหยินเสิ่น
ฮูหยินเสิ่นรักใคร่เอ็นดูเด็ก จึงไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
อวิ๋นเจิงยืดคอมองออกไปนอกประตู เห็นภาพนั้นแล้วก็เผยรอยยิ้มรู้ใจก่อนก้มลงหยอกอวิ๋นเจี๋ยต่อ จากนั้นกล่าวกับเมี่ยวอินว่า “สอนเล่น ๆ ก็พอ จิ่นเอ๋อร์ยังเล็กเพียงนี้ จะเรียนดีดพิณไปไย!”
“ข้าไม่ได้เป็นคนอยากสอนเสียหน่อย จิ่นเอ๋อร์อยากเรียนเองต่างหาก” เมี่ยวอินเงยหน้าขึ้นยิ้ม แล้วลูบศีรษะอวิ๋นจิ่นเบา ๆ “จิ่นเอ๋อร์อยากเรียนดีดพิณ ใช่หรือไม่?”
“อื้อ ๆ”
อวิ๋นจิ่นพยักหน้าเบา ๆ “ตอนท่านน้าดีดพิณงดงามมาก จิ่นเอ๋อร์ก็อยากเป็นเหมือนท่านน้าเจ้าค่ะ”
ได้ยินคำพูดของอวิ๋นจิ่น เมี่ยวอินก็หัวเราะเบิกบานทันที “เด็กน้อยคนนี้ปากหวานเสียจริง! พูดถึงเพียงนี้แล้ว ท่านน้าคงไม่สอนก็ไม่ได้แล้ว!”
กล่าวจบ เมี่ยวอินก็ขยิบตาให้อวิ๋นเจิงพร้อมรอยยิ้ม
ราวกับกำลังบอกว่า เห็นหรือไม่ ธิดาของท่านอยากเรียนเองต่างหาก
อวิ๋นเจิงยิ้ม ไม่กล่าวอะไรต่อ
ช่างเถิด!
ปล่อยให้นางทำตามใจไป!
ในจังหวะนั้นเอง เย่จื่อก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรุด “ท่านพี่ ซู่จ้านขอเข้าพบ”
“ซู่จ้าน?”
อวิ๋นเจิงประหลาดใจ “ยามนี้ซู่จ้านควรยังเข้าเฝ้าเสด็จพ่ออยู่ในท้องพระโรงมิใช่หรือ เหตุใดจึงมาหาข้าที่นี่? เขาแยกไม่ออกหรือว่าใครเป็นใหญ่ใครเป็นรอง?”