ไม่นาน โจวเต้ากงก็ถูกคุมตัวกลับมายังคุกในค่ายอีกครั้ง
ที่นี่ไม่เพียงคุมขังทหารคนสนิทของโจวเต้ากงเท่านั้น แต่ยังมีองครักษ์ของอวิ๋นถิงอยู่ด้วย
“มัดเขาไว้!”
เสิ่นควนสั่งเสียงดัง องครักษ์สองนายรีบก้าวเข้ามา มัดโจวเต้ากงไว้กับเสาในคุกค่าย
เสิ่นควนหยิบแส้ขึ้นมา แล้วนำไปแช่ในน้ำเกลือที่อยู่ข้างกาย
“แซ่โจว หากเจ้ายังไม่ยอมสารภาพ ข้าจะลงทัณฑ์แล้ว!”
เสิ่นควนสะบัดแส้ดังเพียะ น้ำเกลือบนแส้กระเซ็นไปทั่ว
โจวเต้ากงส่ายหน้าอย่างหมดแรง พลางเหลือบมองแส้ในมือเสิ่นควนด้วยความหวาดหวั่น “ไม่ใช่ฝีมือข้าจริงๆ! ต้องมีคนยุยงให้ท่านอ๋องกับราชสำนักผิดใจกันแน่...”
“ยังปากแข็งอีกหรือ?”
เสิ่นควนแค่นเสียงเย็น “ดูท่าเจ้ายังไม่เห็นโลงศพก็ไม่หลั่งน้ำตา!”
ระหว่างที่กล่าว เสิ่นควนก็ฟาดแส้ในมือใส่โจวเต้ากงอย่างแรง
เพียะ!
แส้ฟาดลงครั้งหนึ่ง โจวเต้ากงก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทันที
“ท่านอ๋อง ไม่ใช่ฝีมือกระหม่อมจริงๆ ไม่ใช่ฝีมือกระหม่อม...”
โจวเต้ากงส่งเสียงร้องลั่น
“ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะปากแข็งได้อีกนานเพียงใด!”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาเสิ่นควน ก่อนจะฟาดแส้ลงไปอย่างแรงอีกครั้ง
จากนั้นก็เป็นแส้ที่สอง
แส้ที่สาม...
เสิ่นควนฟาดแส้ใส่ร่างโจวเต้ากงครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่นานทั่วร่างก็เต็มไปด้วยรอยเลือด
เมื่อแช่น้ำเกลือ ความเจ็บปวดบนร่างโจวเต้ากงยิ่งทวีความรุนแรง เขากรีดร้องราวกับหัวใจและปอดกำลังฉีกขาด