อวิ๋นเจิงเดินทางเข้าสู่ค่ายใหญ่หลูหลิน ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเหล่าแม่ทัพในค่าย
อวิ๋นเจิงฝืนยิ้มทักทายทุกคน ทว่าพวกเขากลับพากันซักถามเสียงเซ็งแซ่
“ท่านอ๋อง โจวเต้ากงสารเลวนั่นทำเรื่องอะไรกันแน่?”
“นั่นสิ ท่านอ๋องกริ้วถึงเพียงนี้ ต้องเป็นเพราะโจวเต้ากงแอบทำเรื่องอะไรไว้แน่ใช่หรือไม่?”
“โจวเต้ากงสารเลวนั่นปากแข็งยิ่งนัก จนบัดนี้ยังไม่ยอมบอกว่าทำเรื่องใดที่ชวนให้ฟ้าดินพิโรธกันแน่...”
แม้ถึงยามนี้ คนจำนวนไม่น้อยก็ยังใคร่รู้เรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง
พวกเขาอยากรู้เหลือเกินว่าเรื่องทั้งหมดเป็นมาอย่างไรกันแน่
แน่นอนว่า พวกเขากำลังรีบตัดความเกี่ยวข้องของตนออกไปด้วย เท่ากับบอกอวิ๋นเจิงโดยตรงว่า ไม่ว่าโจวเต้ากงจะแอบทำเรื่องใดลับหลัง ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา พวกเขาล้วนไม่รู้เรื่อง
“อย่าได้เอ่ยถึงเลย พอพูดถึงเรื่องนี้ เปิ่นหวังก็อยากฆ่าคน!”
อวิ๋นเจิงยกมือห้ามทุกคน “เปิ่นหวังจะไปสอบสวนโจวเต้ากงก่อน ส่วนเรื่องราวเป็นมาอย่างไร ให้แม่ทัพหลี่ซิ่วเล่าให้พวกเจ้าฟังเถิด!”
อวิ๋นเจิงกล่าวจบ ก็สั่งให้คนพาโจวเต้ากงไปยังกระโจมบัญชาการ เขาจะสอบสวนโจวเต้ากงตามลำพัง
หลังอวิ๋นเจิงจากไป หลี่ซิ่วจึงเล่าถึงต้นสายปลายเหตุให้ทุกคนฟัง
เมื่อสองวันก่อน กองทหารประจำตำบลปาต้งส่งคนออกลาดตระเวนแล้วถูกลอบโจมตี ทหารม้ากว่าหกสิบคนถูกซุ่มสังหาร
จากคำให้การของเชลยที่จับได้ในที่เกิดเหตุ ผู้บงการเบื้องหลังคือโจวเต้ากงกับอวิ๋นลี่
ครั้งนี้อวิ๋นเจิงนำทัพมาที่นี่ ก็เพื่อทวงความเป็นธรรมให้เหล่าทหารที่ตายอย่างไม่รู้สาเหตุ!