ยามรุ่งสาง
เผยเม่า แม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารประจำมณฑลจวี่โจว ยังคงหลับใหลอยู่ในห้วงฝัน
“ก๊อก ๆ ๆ...”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนก็ดังขึ้น
“ท่านแม่ทัพเผย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
จากนั้นเสียงร้อนใจของทหารคนสนิทก็ดังขึ้นจากนอกประตู
เผยเม่าเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพ ย่อมระแวดระวังตัวอยู่เสมอ
เมื่อได้ยินเสียง เผยเม่าก็สะดุ้งตื่นขึ้นทันที ไม่ทันสวมรองเท้าก็วิ่งไปเปิดประตู
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เผยเม่าเอ่ยถามทหารคนสนิทที่มีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างร้อนรน
ทหารคนสนิทกล่าวอย่างเร่งร้อนว่า “อ๋องจิ้งเป่ยอวิ๋นเจิงนำทหารม้าแปดพันนายบุกโจมตีค่ายใหญ่หลูหลินด้วยตนเอง นอกจากคนส่วนน้อยแล้ว ทหารในค่ายใหญ่หลูหลินทั้งหมดต่างยอมสวามิภักดิ์ต่ออ๋องจิ้งเป่ย!”
“อะไรนะ?”
สีหน้าเผยเม่าแปรเปลี่ยนฉับพลัน เขากระชากคอเสื้อทหารคนสนิทแล้วตวาดถามด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลของการรายงานข่าวทหารเท็จเป็นเช่นไร?”
ยามนี้เผยเม่ารู้สึกราวกับศีรษะกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง
ค่ายใหญ่หลูหลินมีกำลังทหารรักษาการณ์ถึงหนึ่งหมื่นห้าพันนาย!
คนมากมายถึงเพียงนั้นยอมสวามิภักดิ์ต่ออวิ๋นเจิงทั้งหมดแล้วหรือ?
ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาในฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารประจำมณฑลจวี่โจวย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น
อวิ๋นเจิงเริ่มบุกมณฑลจวี่โจวแล้วหรือ?
“ข้าน้อยไม่กล้ารายงานข่าวทหารเท็จเด็ดขาด!”
ทหารคนสนิทถูกท่าทางน่าสะพรึงกลัวของเผยเม่าทำเอาหน้าซีดเผือด พูดตะกุกตะกักว่า “นี่...นี่เป็นข่าวที่แม่ทัพโจวเสี่ยงชีวิตนำกลับมา...”
“โจวเต้ากง?”