รัตติกาลมาเยือน
ทหารใต้บังคับบัญชาของเซี่ยเอ่อร์ตุนยังคงวุ่นวายไม่หยุด
บางคนกำลังพันแผลให้เหล่าทหารที่บาดเจ็บสาหัสอย่างง่ายๆ บางคนกำลังรวบรวมฟืนมาก่อกองไฟ บางคนกำลังให้อาหารม้าโดยใช้ถั่วเลี้ยงม้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ส่วนบางคนกำลังชำแหละซากม้าที่ตายในสนามรบ
พวกเขาตรากตรำกันมาตลอดทั้งวัน พอดีจะได้แล่เนื้อม้าเหล่านี้มาย่างกิน
ท่ามกลางความวุ่นวาย ทหารจำนวนไม่น้อยถอดเกราะออกจากกายแล้ว
ในความมืด มีดวงตาหลายคู่จับจ้องทุกสิ่งอยู่เงียบๆ
เมื่อเห็นผู้คนมากมายถอดเกราะออก พวกเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบล่าถอยไปอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานนัก เจียเหยาก็ได้รับข่าวที่หน่วยสอดแนมนำกลับมา
“ถอดเกราะกันหมดแล้วหรือ?”
เจียเหยาดีใจยิ่ง รีบซักถามต่อ “เห็นชัดเจนหรือไม่?”
เดิมทีนางตั้งใจจะรอจนถึงช่วงครึ่งหลังของยามราตรี แล้วค่อยบุกจู่โจมกองทหารม้าของศัตรู
ทว่าข่าวที่หน่วยสอดแนมนำกลับมา ทำให้นางคิดเปลี่ยนแผน
“พวกเรามองเห็นชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ!”
หน่วยสอดแนมตอบ “ทหารศัตรูอย่างน้อยแปดส่วนจากสิบส่วนถอดเกราะออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
อย่างน้อยแปดส่วนจากสิบส่วนหรือ?
เมื่อได้รับคำยืนยันจากหน่วยสอดแนม เจียเหยาก็ดีใจยิ่ง
ก่อนหน้านี้นางยังกังวลว่าทหารม้าศัตรูจะไหวตัวทัน แล้วหวนกลับมาบุกจู่โจมพวกตน ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก จึงคิดจะรอจนถึงกลางดึกค่อยเข้าโจมตี
บัดนี้นางไม่จำเป็นต้องกังวลอีกแล้ว
“ดีมาก!”
แววตาของเจียเหยาวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้น “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้คนหนึ่งร้อยนายอยู่ดูแลผู้บาดเจ็บ ส่วนกำลังพลที่เหลือให้บุกจู่โจมศัตรูทันที! หลี่กู้ เจ้านำกำลังหนึ่งพันนายอ้อมไปอีกทาง ป้องกันไม่ให้ศัตรูหนีไปทางหู่โข่ว!”