เมื่อกองทัพเริ่มแตกกระเจิง อาเลี่ยเก๋อก็ลนลานหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง
ทว่าเขายังหนีไปได้ไม่ไกล ก็พบกับหลี่กู้ซึ่งกำลังนำกำลังบุกตะลุยสังหารไปทั่ว
คนที่หลี่กู้นำมาล้วนเป็นทหารแนวหน้าฝ่าแนวข้าศึก ซึ่งเสิ่นควนฝึกฝนมาเกือบหนึ่งปี แต่ละคนมีฝีมือเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างมาก
ไม่นาน คนรอบกายอาเลี่ยเก๋อก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น
อาเลี่ยเก๋อเองก็ถูกหลี่กู้นำกำลังจับเป็น
เมื่อธงใหญ่ของแม่ทัพฝ่ายศัตรูล้มลง กองทัพข้าศึกที่เดิมก็ถูกสังหารจนแตกกระเจิงอยู่แล้ว ยิ่งไร้ใจจะต้านทาน ผู้คนแทบทั้งหมดต่างหนีเอาตัวรอดอย่างไร้ทิศทาง ไม่มีใจจะต่อสู้แม้แต่น้อย
เจียเหยาเร่งถอนกำลังที่ไล่ตามกลับมา แล้วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดว่า “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เก็บกวาดสนามรบเดี๋ยวนี้! ไม่มีผู้บาดเจ็บเล็กน้อยและเชลยศึก มีแต่ผู้บาดเจ็บสาหัส!”
“รับคำสั่ง!”
ทหารส่งสารรีบไปถ่ายทอดคำสั่ง
ทหารต้าเฉียนต่างกลั้นโทสะไว้เต็มอก และปฏิบัติตามคำสั่งของเจียเหยาอย่างเคร่งครัด
สำหรับผู้บาดเจ็บเล็กน้อยและเชลยศึกของฝ่ายข้าศึก พวกเขาล้วนฟันซ้ำที่ขาอีกหนึ่งหรือสองดาบ
ไม่ถึงตาย ทว่ามากพอจะทำให้ฝ่ายข้าศึกหมดกำลังต่อต้าน และไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีกในช่วงหลายเดือนถัดไป หรือกระทั่งนานถึงหนึ่งปี
ส่วนจะติดเชื้อที่บาดแผลหรือเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไปนั้น ไม่อยู่ในขอบเขตที่พวกเขาคำนึงถึง
ไม่นาน เสียงร้องโหยหวนก็ดังก้องขึ้นเป็นระลอกทั่วสนามรบ
“ฮูหยินเจียเหยา คนผู้นี้คืออาเลี่ยเก๋อ แม่ทัพใหญ่ฝ่ายข้าศึก!”
เวลานี้ หลี่กู้ซึ่งชุ่มโชกด้วยเลือดจับตัวอาเลี่ยเก๋อที่ถูกจับเป็นมาถึงตรงหน้าเจียเหยา