จะรับมือกับเผ่าหมานอย่างไร?
เจียเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนถามว่า “นอกจากเรื่องโรคระบาดที่ท่านเคยบอกข้าแล้ว ท่านมีความคิดอื่นอีกหรือไม่?”
“เจ้าบอกความคิดของเจ้ามาก่อน อย่าเอาแต่ถามข้า!”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้ว “อย่าบอกข้าว่าเจ้าไม่เคยคิดว่าจะทำให้เผ่าหมานอ่อนกำลังลงอย่างไร”
เจียเหยาเป็นคนเช่นไร?
เผ่าหมานเพียงแต่ไม่เป็นภัยต่อพวกเขาชั่วคราว มิใช่ว่าจะไม่เป็นภัยตลอดไป
หากเจียเหยาไม่เคยคิดฉวยโอกาสนี้ทำให้เผ่าหมานอ่อนกำลังลง ก่อความวุ่นวายให้พวกเขาสักหน่อย เช่นนั้นนางก็คงไม่ใช่เจียเหยาแล้ว!
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงอย่างจนใจ ก้มหน้าครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้าคิดจะใช้วิธีล่อสังหารและยุแยก เพื่อทำให้เผ่าหมานอ่อนกำลังลง...”
กล่าวจบ เจียเหยาก็เล่าแผนการของตนให้อวิ๋นเจิงฟังอย่างละเอียด
การล่อสังหารนั้นเรียบง่ายมาก ยามอากาศอบอุ่นก็ส่งคนจากชนเผ่าเข้าไปเลี้ยงสัตว์ในเขตของเผ่าหมาน ล่อพวกหมานให้มาปล้นสัตว์เลี้ยงของพวกเขา แล้วสังหารคนเผ่าหมานไปส่วนหนึ่ง
ส่วนการยุแยก ก็คือการโหมกระพือความขัดแย้งภายในเผ่าหมาน พยายามทำให้พวกเขาตกอยู่ในความวุ่นวายภายใน
ส่วนจะลงมืออย่างไรโดยละเอียด นางยังคิดไม่ออก
“เรื่องยุแยก พวกเรากลับคิดตรงกัน”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “เจ้าใช้หัวของบิดากับบุตรแห่งราชาหมานยุแยกเผ่าหมานได้...”
หัวอย่างนั้นหรือ?
เจียเหยาสนใจขึ้นมา จึงถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ต้องทำอย่างไร?”
อวิ๋นเจิงนิ่งเงียบ
ราวกับไม่ได้ยินคำถามของเจียเหยาเลย