หลังออกจากกระโจมของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ไปตรวจดูเหล่าผู้บาดเจ็บอีกครั้ง
ผู้บาดเจ็บเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้รับบาดเจ็บภายในจากการถูกของแข็งกระแทกอย่างรุนแรง บางคนอาการหนักถึงขั้นซี่โครงหัก หากต้องการฟื้นตัว เกรงว่าคงต้องใช้เวลานาน
ในช่วงหนึ่งวันหนึ่งคืนที่เจียเหยาหมดสติ ยังมีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหลายสิบคนที่ทนไม่ไหว
อย่างไรก็ตาม อาการของคนส่วนใหญ่มั่นคงขึ้นแล้ว
ต่อจากนี้ คนที่เสียชีวิตเพราะบาดแผลสาหัสคงลดน้อยลง
“เจ้าอย่ามัวแต่ยุ่งอยู่เลย พักผ่อนให้ดีสักหน่อยเถิด!”
อวิ๋นเจิงจูงเมี่ยวอินออกจากกระโจมผู้บาดเจ็บ มองนางด้วยแววตาเจ็บปวดใจ
แม้พวกเขาจะมีหมอทหารติดตามมาด้วย ทว่าสองวันนี้เมี่ยวอินก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
ตลอดสองวันนี้ มีคนอย่างน้อยห้าหกสิบคนที่เมี่ยวอินช่วยยื้อชีวิตกลับมาจากประตูผี
แค่ฝังเข็มเงินให้อีกฝ่าย นางก็ไม่รู้ว่าปักเข็มไปแล้วกี่ครั้ง
แม้เมี่ยวอินไม่เคยเอ่ยปากว่าเหนื่อย แต่อวิ๋นเจิงก็มองความอ่อนล้าของนางออก
“อืม อาการของคนส่วนใหญ่มั่นคงขึ้นแล้ว ข้าก็ควรพักสักหน่อยจริง ๆ”
เมี่ยวอินเผยรอยยิ้มอ่อนล้า ก่อนถามว่า “อาการของเจียเหยาเป็นอย่างไรบ้าง?”
พอเอ่ยถึงเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ฟื้นแล้วก็จริง แต่เพิ่งฟื้นมาก็เริ่มถามว่ากองทัพเผ่าหมานที่แตกพ่ายไปโจมตีเผ่าต่าง ๆ บนทุ่งหญ้าหรือไม่…”
“นางสมกับเป็นองค์หญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จริง ๆ” เมี่ยวอินยิ้มอย่างจนใจตาม “หากเป็นไปได้ เจ้าก็พานางไปซั่วฟางตามที่ข้าเคยบอกเถิด ข้าจะช่วยปรับบำรุงร่างกายให้นางสักระยะ”